Onder 4 Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten 21 februari 2018

Indien verdachte enkel had willen weten hoeveel stemgerechtigde gedetineerden aanwezig waren, had hij [medeverdachte 3] eenvoudigweg kunnen vragen hoeveel gedetineerden stemgerechtigd waren. Hij had niet de namen hoeven weten. Onverklaard is gebleven hoe een persoonsgerichte campagne legitiem zou kunnen plaatsvinden. Immers, ook in de gewone samenleving, ten aanzien van niet-gedetineerde kiezers, wordt er geen campagne gevoerd op basis van officieel ter beschikking gestelde namen van kiesgerechtigden. Verdachte moet zich daarvan als burger van Sint Maarten zonder meer bewust zijn geweest. Bovendien duiden de vele telefonische contacten tussen [medeverdachte 3] en [verdachte] in de aanloop naar en op de dag van de verkiezingen op een onzakelijke verhouding tussen beide. Deze onzakelijke verhouding wordt verder aangetoond door de vondst van twee handgeschreven brieven van [medeverdachte 3] in de woning van verdachte, waarvan een gericht aan “Dear mr [verdachte]”, waarin [medeverdachte 3] verzoekt om een lening van US$ 15.000,-- . Dat [medeverdachte 3] dat geld mogelijk nooit van [verdachte] heeft gekregen, zoals verdachte verklaart, doet niet af aan het feit dat [medeverdachte 3] hem wel geld te leen heeft gevraagd en daarmee dus een persoonlijk belang bij verdachte had. Uit het ontbreken van telefonische contacten tussen [medeverdachte 3] en andere campagnevoerders blijkt eveneens dat [medeverdachte 3] op deze wijze exclusief met [verdachte] contact over de verkiezingen onderhield. Onder deze omstandigheden kan het naar het oordeel van het gerecht niet anders zijn dan dat verdachte van [medeverdachte 3] een lijst heeft gekregen met namen van kiesgerechtigde gedetineerden waarvoor hij geen legitiem doel had. Gelet op de context kan het niet anders zijn dan dat verdachte daarmee het opzet had op stemfraude.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7d700d9ed1bd1f5b0863713fc8aefa45b90fba839c242ae15a50a7ed6e6778e5 | shasum -a 256