Onder 4.3. Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten 26 november 2024

De noodregeling is afgekondigd op 4 juli 2018. Nog daargelaten de vraag of op dat moment Ennia daadwerkelijk al in staat was een rechtsvordering tot terugbetaling in te stellen (blijkens de brief van 14 oktober 2019 is Ennia immers nog bezig de betrokkenheid van [gedaagde] uit te zoeken) gaan beide partijen er kennelijk vanuit dat de verjaringstermijn op het moment van het afkondigen van de noodregeling is gaan lopen. Daarvan uitgaande, eindigt de verjaringstermijn, die ingevolge art. 3:309 BW vijf jaar bedraagt, op 4 juli 2023. Het verzoekschrift in de onderhavige zaak dateert van 20 november 2023. De vordering vindt zijn grondslag in onverschuldigde betaling, hetgeen een verbintenis uit de wet betreft. Daarop is niet, zoals [gedaagde] heeft betoogd, de verjaringsbepaling van art. 3:317 lid 2 BW van toepassing. Immers, het gaat niet om een andere rechtsvordering dan de verjaring van een rechtsvordering tot nakoming van een verbintenis. De verjaring is gestuit door de mededeling van Ennia bij e-mailbericht van 14 oktober 2019 dat zij onderzoek wil doen naar de betrokkenheid van [gedaagde] in de Ennia kwestie en de brief van 12 december 2022, waarbij Ennia aan [gedaagde] heeft meegedeeld dat er geen juridische basis is gevonden voor de maandelijkse betalingen en hem gevraagd is dit uit te leggen, waarbij eveneens wordt opgemerkt dat de brief geldt als stuitingsbrief in de zin van art. 3:317 BW. Op 24 februari 2023, derhalve ook nog binnen de verjaringstermijn, is [gedaagde] officieel in gebreke gesteld en aangemaand het bedrag van US$ 3.845.575,00 te betalen. Het beroep op verjaring faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/909db91c21d29f879429ea5c44aab4a66cd059d16afb00e2d0092cdf50203bf8 | shasum -a 256