Onder 4.25. Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten 7 juli 2026

In de gerechtelijke procedure, die uiteindelijk heeft geleid tot het vonnis van 27 september 1977 van het Gemeenschappelijk Hof, stelde het Eilandgebied Sint Maarten zich in 1974 op het standpunt dat het strand der zee de zandgrond betreft tussen de vloedlijn van de Great Bay en de aanwezige bebouwing van Philipsburg. De rechter in eerste aanleg verwierp dat standpunt, het Hof in hoger beroep aanvaardde het. Hierbij kwam het Hof tot de volgende definitie “dat onder "stranden der zee" in art. 573 NABW in beginsel, bijzondere omstandigheden daargelaten, moet worden verstaan de onbebouwde en (grotendeels) onbegroeide strook grond, gelegen tussen de normaal-laagwaterlijn enerzijds en het begin van de min of meer ononderbroken natuurlijke begroeiing, dan wel de voet van de aanwezige zeewering, schoeiing of wallen, dan wel het begin van de van oudsher aanwezige bebouwing anderzijds.” Het Land heeft voor de onderbouwing van zijn standpunt verwezen naar deze uitspraak van het Hof. Sun Resorts heeft in deze zaak uitvoerig een aantal ‘middelen’ aangevoerd tegen de argumenten waarop deze definitie is gebaseerd. Het Gerecht laat deze ‘middelen’ voor wat zij zijn en volstaat met de constatering dat deze uitspraak op zichzelf staat en dat daaraan geen betekenis toekomt voor een oordeel in deze zaak, tegen de achtergrond van wat hiervoor aan literatuur, parlementaire geschiedenis en jurisprudentie is aangehaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df878b107432093e0fbd2ca46532f7649f92bd83de4bbd8a5c2960df9a95bba8 | shasum -a 256