Onder 6.2. Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 21 april 2017

Artikel 61, eerste lid, van de Rijkswet bepaalt in de eerste plaats dat de ambtenaren die bij landsbesluit van Aruba zijn aangesteld en werkzaam zijn ten behoeve van de griffie van het Gerecht, per 10 oktober 2010 van rechtswege zijn aangesteld bij het Hof. In de tweede plaats voorziet deze bepaling erin dat deze overgang van rechtswege geen verandering brengt in de rechtstoestand van de betrokken ambtenaren. Het is dus op zichzelf juist dat deze bepaling bewerkstelligt dat appellant per 10 oktober 2010 in dezelfde rechtstoestand verkeert als daarvoor. De bepaling garandeert tevens dat die rechtstoestand, anders dan met zijn instemming, niet vatbaar is voor wijziging ten nadele van appellant. Niet in geschil is dat tot die rechtstoestand ook behoort de aanwijzing als tweede waarnemer. Noch de tekst van artikel 61, eerste lid, van de Rijkswet noch de totstandkomingsgeschiedenis ervan biedt echter een grondslag voor de door appellant bepleite - verstrekkende - uitleg dat door deze bepaling ook de organisatie(structuur) als het ware zou zijn bevroren. In de memorie van toelichting bij deze bepaling is opgenomen dat voor ambtenaren als appellant “geldt dat zij onder gelijke voorwaarden zijn aangesteld bij het Hof”. Deze formulering onderstreept dat artikel 61, eerste lid, van de Rijkswet betrekking heeft op en beperkt is tot de arbeidsvoorwaarden en daarmee tot de materiële rechtspositie van ambtenaren als appellant. Dit betekent dat het aan het bestuur van het Hof en de Beheerraad vrijstond en vrijstaat wijzigingen in de organisatie(structuur) aan te brengen. Reeds hieruit volgt dat de in 2011 aangebrachte wijzigingen in de organisatie(structuur) en de daaruit voortgevloeide benoemingen en aanwijzingen als gegeven moeten worden beschouwd. Voor zover appellant heeft willen betogen dat hij dan nog rechten had kunnen ontlenen aan het landsbesluit van 28 september 2010, moet worden vastgesteld dat hij van de aanwijzing als tweede waarnemer hoe dan ook vrijwillig afstand heeft gedaan. Dat appellant dat niet zou hebben gedaan als hij had geweten wat de - volgens hem - juiste uitleg van artikel 61, eerste lid, van de Rijkswet was, baat hem niet, reeds omdat deze uitleg niet juist is. Overigens valt niet in te zien dat en waarom aan een aanwijzing als waarnemer van een bepaalde functionaris of functie een recht kan worden ontleend op benoeming in de desbetreffende functie als deze vacant is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a10416ee6521b1099d72dcdb1e9160b885b609ec25bb9777ec6e15c596a60aa2 | shasum -a 256