Onder 2.8 Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 6 februari 2018

Het lot van het beroep op verjaring hangt mede af van het antwoord op de vraag wat moet worden verstaan onder "de tekortkoming" als bedoeld in art. 3:311 lid 1 BW in een geval als het onderhavige waarin een of meer tekortkomingen in de nakoming van een contractsbepaling (in dit geval het in strijd met art. 3 van de huurvoorwaarden gebruiken van het gehuurde voor iets anders dan voor het hebben van een weekendhuis, en het optrekken, veranderen en uitbreiden van opstallen zonder goedkeuring van de verhuurder) na het moment van ontstaan daarvan, in ernst of omvang toenemen of (op een andere manier) worden herhaald. Op die vraag zal het Hof geen antwoord in algemene zin geven. In elk geval kan niet als juist worden aanvaard dat als de Stichting in 1999 (of eerder) ermee bekend was dat [appellant 1] een appartementencomplex op de kavel had opgetrokken, en dat [appellant 1] dus tekortkwam in de nakoming van art. 3 van de huurvoorwaarden, die enkele omstandigheid voldoende is om aan te nemen dat (uiterlijk) in 1999 de verjaringstermijn is aangevangen ter zake van iedere tekortkoming van [appellant 1] in de nakoming van art. 3 van de huurvoorwaarden, van welke ernst of aard dan ook. Gelet hierop hebben [appellanten] – in het licht van hun eigen stellingen over gestage groei e.d. – onvoldoende gesteld om te kunnen aannemen dat in 1999 of eerder een verjaringstermijn is aangevangen voor "de tekortkoming" die aan de buitengerechtelijke ontbindingsverklaring van 2011 ten grondslag is gelegd (zoals hiervoor in rov. 2.1.11 geciteerd). Ook voor het aannemen van een latere datum van aanvang van de verjaringstermijn ter zake daarvan hebben zij onvoldoende gesteld. Uit de ontbindingsverklaring en de gedingstukken van de Stichting blijkt dat de tekortkoming die voor de Stichting (mede) aanleiding is geweest om tot ontbinding over te gaan erin was gelegen dat er inmiddels, in plaats van een weekendhuis, sprake was van een vakantieresort met tien appartementen die commercieel werden geëxploiteerd. Dat deze situatie – in het bijzonder de commerciële exploitatie op grote schaal – in 1999 (althans op enig moment voor 1 augustus 2006) reeds aanwezig en bij de Stichting bekend was, kan uit de brief van 13 december 1999 niet worden afgeleid. [appellanten] hebben die bekendheid ook overigens onvoldoende toegelicht en zij hebben ter zake van hun stellingen op dit punt ook geen voldoende specifiek bewijsaanbod gedaan. Het beroep op verjaring is daarom terecht afgewezen. De grief faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/55e2d7872d99890a607da12b870f4e6b7fd53e3069558f6b126368988b9a5170 | shasum -a 256