Onder 2.12. Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 18 december 2020

Het Hof handhaaft zijn voorlopig oordeel en maakt dit tot een definitief oordeel. De argumenten die de erven [Naam] c.s. hebben aangevoerd overtuigen het Hof niet. Het Hof voegt daar nog het volgende aan toe. Het antwoord op de vraag wat precies de inhoud is van de beslissing die gezag van gewijsde heeft, noodzaakt vaak tot uitleg van het vonnis waarop een beroep wordt gedaan, vooral als de vraag zoals hier aan de orde is of in dat vonnis impliciet is afgedaan wat in de tweede procedure ter discussie wordt gesteld. Het Hof heeft bij vonnis van 20 november 1990 enkel geoordeeld dat de eerste rechter terecht heeft overwogen dat in het kettingbeding niet valt te lezen dat het zonder toestemming exploiteren van een boot is verboden. De Hoge Raad laat het vonnis in stand omdat hij de uitlegging van het beding door het Hof niet onbegrijpelijk en, “gelet op hetgeen door SWR in dit verband was aangevoerd”, ook niet onvoldoende gemotiveerd vindt. De uitleg van het Hof is een letterlijke uitleg van de bewoordingen van het beding. SWR had in de eerdere procedure kennelijk niet voldoende posita aan haar vordering ten grondslag gelegd om het Hof in staat te stellen een beslissing te geven over de strekking van het kettingbeding en zich, in dit verband, niet op de strekking van het beding als waarborg voor de ontwikkeling van Jan Sofat als voorname en rustige woonwijk had beroepen. Het Hof heeft zich daarover dus geen oordeel gevormd en zo dat wel het geval is geweest heeft het aan die strekking alleen de toenmalige situatie getoetst. Het gaat in deze procedure niet om hetzelfde feitencomplex: zie daarvoor rov. 4.27 van het tussenvonnis van 17 maart 2020, waaraan kan worden toegevoegd dat de exploitatie thans, anders dan rond 1990, plaatsvindt niet door de kaveleigenaar [Naam] maar door drie vennootschappen, wat het commerciële karakter van het gebruik (verder) heeft verhoogd. Over het thans door SWR gepresenteerde feitencomplex is in het eerdere geding niet geprocedeerd. Het Hof wijst daarbij nog op de overweging van het Hof in zijn vonnis van 20 november 1990 naar aanleiding van de door SWR gestelde onduldbare overlast als grondslag voor de vordering tot het verbod van exploitatie van de Miss Ann. Het Hof was met het Gerecht van oordeel dat geen sprake is van zodanige overlast dat een verbod gerechtvaardigd zou zijn. Het oordeel is uitdrukkelijk uitgesproken over de overlast die bestond eind 1989 en strekte zich niet uit over de periode daarna. Dit zou ook een aanwijzing kunnen zijn dat het Hof zich bij de andere grondslag – het kettingbeding – heeft beperkt tot een statische, zuiver tekstuele uitleg van het beding, zonder acht te slaan op de kennelijke uit de akte reeds kenbare strekking van het beding en de toetsing daarvan aan de toenmalige situatie. Het gaat kortom in het onderhavige geding niet om een ‘nieuwe’ vordering die als verkapt appel moet worden beschouwd. Gelet op dit alles is het dan ook niet zo dat door in dit geding recht te doen op de vordering van SWR tegelijkertijd twee tegenstrijdige beslissingen over hetzelfde onderwerp van geschil zouden kunnen bestaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6b49dc03d5ef3565ca245d10fc282857b8654b6492df4764a463d5c76e2b94a3 | shasum -a 256