Onder 3.2 Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 11 mei 2021

Het Gerecht heeft bij tussenvonnis van 16 november 2016 overwogen dat zij nader geïnformeerd wil worden over een zevental punten en met dat doel een comparitie van partijen gelast. Bij eindvonnis van 8 november 2017 heeft het Gerecht in conventie en in reconventie de vrouw veroordeeld om aan de man te betalen een bedrag van Afl. 327.500,00, te vermeerderen met wettelijke rente en de vrouw veroordeeld in de proceskosten, daaronder begrepen de beslagkosten. Het Gerecht heeft hier kort samengevat het volgende aan ten grondslag gelegd. Het Gerecht volgt de door de man bepleite uitleg van de huwelijkse voorwaarden niet. Het beroep van de man op artikel 6:248 lid 2 BW – dat betrekking heeft op zowel de huwelijkse periode als de periode daarvoor, vanaf 18 oktober 2004 – gaat wel op. Vastgesteld moet worden hoeveel de man vanaf 18 oktober 2004 heeft bijgedragen aan de financiering van de verbeteringen van het huis door betaling van de maandelijkse aan de CMB te betalen aflossing en rente (in totaal een bedrag van Afl. 957.500,00) en dit tegen de achtergrond van de waardeontwikkeling van het huis sinds de verbouwing. Het Gerecht concludeert dat de man in totaal aan verbouwingen en verbeteringen van het huis Afl. 655.000,00 heeft geïnvesteerd. Uitgaande van het in 2004 van CMB geleende bedrag van Afl. 800.000,00 komt het erop neer dat 82% van de lening is aangewend voor verbeteringen en verbouwingen aan de woning. Dit heeft tot een flinke waardevermeerdering van de woning geleid, waarvan enkel de vrouw profiteert. Het Gerecht acht het dan ook naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar dat de man de financieringslasten tijdens samenwoning en huwelijk voor Afl. 655.000,00 geheel voor zijn rekening moet houden. Het Gerecht acht het redelijk dat de vrouw aan de man vergoedt 50% van de financieringslasten, oftewel Afl. 327.500,00. Het beroep van de man op ongerechtvaardigde verrijking gaat niet op omdat de verrijking niet ongerechtvaardigd is: partijen hebben afgesproken dat de vrouw eigenaar van de woning zou worden, zonder een regeling af te spreken wat er zou moeten gebeuren bij een echtscheiding. De man en de vrouw hadden er beide belang bij te voorkomen dat hun vermogens vatbaar zouden worden voor verhaal van eventuele zakelijke schuldeisers van de man. Dat de vrouw profiteert van de waardevermeerdering van de woning is niet ongerechtvaardigd, gelet op de rolverdeling tijdens het huwelijk (de man verdient het meeste geld en de vrouw draagt zorg voor de kinderen) en de omstandigheid dat partijen de financiering ruim voor de huwelijksvoltrekking zijn aangegaan. Wat betreft de pensioenuitkering heeft het Gerecht geoordeeld dat deze vordering van de man moet worden afgewezen omdat de feitelijke grondslag daarvan ontbreekt. Er is geen sprake van een spaarrekening met een pensioengedachte (reserveringsgedachte) maar van een bankrekening waarop druk consumptief verkeer plaatsvond met forse contante betalingen. De reconventionele vorderingen van de vrouw zijn door het Gerecht afgewezen. De vrouw is door het Gerecht als de overwegend in het ongelijk gestelde partij veroordeeld in de kosten van de procedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d3bf43be1dd2d4cd60bc36a858f72b7db0bfb8123a56af963532cdcb8696b24a | shasum -a 256