Onder 2.9 Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 22 juni 2021

Ook in onderlinge samenhang bezien geven de weliswaar kritische bevindingen over deze drie onderwerpen nog geen aanleiding tot de conclusie dat Intertrust zo (ernstig) verwijtbaar is tekortgeschoten in haar bestuurstaken dat het als wanbeleid moet worden gekenschetst. Hoewel voor een trustkantoor als bestuurder in beginsel geen andere maatstaven gelden dan voor een “gewone” bestuurder, weegt in dit geval toch ook mee dat het gaat om een trustkantoor als bestuurder van twee topholdings met twee grote investeerders op afstand die behoorlijk aan elkaar gewaagd lijken te zijn en (zonder dat is gebleken dat Intertrust dat toen al wist) elders reeds de nodige conflicten uitvochten. De greep die de familie achter MHS had en heeft op de dochtervennootschap PVG-9 waarin het voornaamste activum van de groep, het hotel, zich bevindt, in combinatie met de zeggenschaps-verhoudingen binnen de Vennootschappen maakten dat de betrokkenen, met name Intertrust als bestuurder, alert dienden te zijn op het gevaar van machtsmisbruik, maar de realiteit was in die verhoudingen ook dat de mogelijkheden die Intertrust had om effectief in te grijpen zeer beperkt, zo niet non-existent waren. Dit alles is zeker geen vrijbrief voor volledige inertie, maar het is wel een factor die bij het beoordelen van het handelen van Intertrust en de ernst van de aan haar te maken verwijten dient te worden betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/555d81ff8cf46ebf767c6bb2a52af56cacd88f22520828c66cb93fc3f9679bc1 | shasum -a 256