Onder 2.10 Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 27 juli 2021

Voor wat betreft de door [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] verzochte afgifte van goederen is thans alleen van de door [appellant] gezamenlijk met erflater bewoonde woning vast te stellen dat deze tot de nalatenschap behoort. Van een uitgeoefend recht van overneming ingevolge artikel 16 lid 2 van de samenlevingsovereenkomst is namelijk niet gebleken. Anders dan [appellant] betoogt, wordt dit recht niet uitgeoefend door het enkele voortgezette verblijf van haar in de woning. Zij had dit recht moeten uitoefenen tegenover de rechthebbenden, te weten de erfgenaam/erfgenamen en met haar/hen de voorwaarden voor de overneming moeten overeenkomen. Tussen partijen kan als vaststaand worden aangenomen dat dit niet is gebeurd en inmiddels is ook de daartoe gestelde termijn van zes maanden na het overlijden verstreken. De grief onder D faalt dus. Wat betreft de opvordering van de overige goederen slaagt het beroep van [appellant] op artikel 16 lid 1 van de samenlevingsovereenkomst voor zover deze inderdaad tijdens de (langdurige) samenleving tussen haar en de erflater zijn verworven. Uit de artikel 1 lid 1 en 16 lid 1 van de samenlevingsovereenkomst in onderlinge samenhang beschouwd volgt immers dat er geen gemeenschapsvorming heeft plaats gevonden middels aanbrengst van goederen bij het begin van de samenleving, maar wel door verwerving tijdens de samenleving. Daardoor geldt dat goederen die tijdens de samenleving zijn verworven ingevolge laatstgenoemde bepaling aan [appellant] toevallen. [appellant] heeft gesteld dat dit alle overige goederen betreft, hetgeen onweersproken is gebleven. Maar nu het debat op dit punt weinig specifiek is geweest, zal het Hof voor het geval er toch nog goederen blijken te zijn die tot de nalatenschap behoren – dat zijn de goederen die reeds voor de samenleving aan de erflater toebehoorden – [appellant] tot afgifte daarvan veroordelen, zoals door [geïntimeerde 1] en [geïntimeerde 2] in eerste aanleg bij zelfstandig tegenverzoek is verzocht. Voor een veroordeling tot bevel aan [appellant] zich te onthouden van enige onttrekkingen uit de nalatenschap van erflater is geen aanleiding. Er zijn geen feiten gesteld waaruit volgt, noch is anderszins gebleken, dat [appellant] zich schuldig maakt of zal gaan maken aan onttrekkingen van goederen aan de nalatenschap. Tot slot worden de in eerste aanleg gevoerde verweren inhoudend dat [geïntimeerde 1] niet de enige erfgenaam is, dat de vordering in een verdelingsprocedure ingesteld dient te worden en dat de vordering onvoldoende specifiek is, verworpen. Zoals het Gerecht reeds terecht heeft overwogen hoeft deze actie niet naar afzonderlijke goederen gespecificeerd te worden en kan elke erfgenaam deze instellen, waaraan het Hof nog toevoegt dat dit ook in deze procedure kan. In zoverre faalt dus de grief onder C.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4960bbf47a2547f54d6582e660d75fddc0a9182c6b38f261b3c9a39e3983ed67 | shasum -a 256