Onder 5.8. Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 10 maart 2021

Met het Gerecht is het Hof van oordeel dat dat er geen fiscale eenheid tussen belanghebbende en [SR]NV tot stand is gekomen. Het Hof neemt hetgeen door het Gerecht dienaangaande is overwogen (rechtsoverwegingen 4.4. tot en met 4.7) over en maakt die overwegingen tot de zijne. Daarbij merkt het Hof nog op dat belanghebbende ter onderbouwing van zijn stelling dat een fiscale eenheid tot stand is gekomen wijst op (Nederlandse ) jurisprudentie van de Hoge Raad (BNB 1990/241 en BNB 2009/232) waarbij, kortgezegd, verwevenheid werd verondersteld tussen een lichaam met een in aandelen verdeeld kapitaal en een lichaam dat niet beschikte over een in aandelen verdeeld kapitaal (een stichting). Belanghebbende gaat daarbij evenwel er aan voorbij dat Nederlandse fiscale eenheidsbepaling (art. 7, lid 4 OB) veel ruimer geredigeerd was dan de bepaling die gold voor de Nederlandse Antillen. Voorts wijst het Hof (ook) voor deze voorliggende vraag op het arrest van de Hoge Raad van 30 november 2018, nr. 17/01640, ECLI:NL:HR:2018:2202; ook de bepalingen aangaande de fiscale eenheid zullen autonoom dienen te worden uitgelegd (dat wil zeggen volgens het ‘eigen’ Curaçaose recht). Het door belanghebbende gedane beroep op het concordantiebeginsel (artikel 39, lid 1 van het Statuut voor het Koninkrijk) slaagt reeds niet omdat Curaçao expliciet in eigen regelgeving op de (afschaffing van de) fiscale eenheid voor de omzetbelasting heeft voorzien en dus een overeenkomstige uitleg van bepalingen niet aan de orde is. Voorts is het belastingrecht niet genoemd in artikel 39, lid 1 van het Statuut voor het Koninkrijk zodat een concordante uitleg op grond van deze bepaling niet aan de orde is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4cebd230f4864ee651b5efd17c6a61d5a122c6723e055a9f6c88071a7ba6c49a | shasum -a 256