Onder 17.5. Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 7 september 2022

Wat artikel 11, eerste lid, onder c, en artikel 13, eerste lid, van het SPAWprotocol betreft stelt het Hof vast dat deze bepalingen niet in nationaal recht zijn uitgewerkt. Uit de tekst en de geschiedenis van totstandkoming van deze verdragsbepalingen, die behoren tot het geldende recht van Curaçao, volgt niet dat geen rechtstreekse werking is beoogd. Dat betekent dat de inhoud van die bepalingen beslissend is voor de vraag of daaraan rechtstreekse werking toekomt. Het Hof is van oordeel dat deze bepalingen niet onvoorwaardelijk zijn en ook onvoldoende nauwkeurig om zonder nadere uitwerking in de nationale rechtsorde van Curaçao zonder meer als objectief recht te worden toegepast. Daarbij is van belang dat artikel 11, eerste lid, onder c, anders dan onder a en b, van het SPAW-protocol, geen absoluut verbod kent ten aanzien van de dier- en plantensoorten genoemd in Bijlage III bij het SPAWprotocol, maar van de lidstaten verlangt passende maatregelen te nemen ter bescherming en herstel van de soorten opgenomen in Bijlage III zonder aan te geven wanneer welke maatregelen moeten worden genomen. De onder c beschreven maatregelen zijn te algemeen geformuleerd om door de rechter als objectief recht te kunnen worden toegepast. Daarvoor is van belang dat deze tot de lidstaten gerichte bepaling blijkens haar formulering geen juridisch bindende verplichting inhoudt. Het gaat immers om de mogelijkheid om het gebruik van de dier- en plantensoorten te reguleren en het in samenwerking met andere lidstaten uitstippelen, aannemen en uitvoeren van plannen voor het beheer en het gebruik van de desbetreffende soorten. Dat geldt ook voor artikel 13, eerste lid, van het SPAW-protocol, omdat daarin alleen is bepaald dat lidstaten de mogelijke directe en indirecte effecten van projecten en activiteiten met negatieve milieueffecten en ingrijpende gevolgen moeten evalueren en in aanmerking nemen. Deze tot de lidstaten gerichte verplichting is te algemeen geformuleerd om door de rechter als objectief recht te kunnen worden toegepast. Daarbij komt dat deze bepaling in deze procedure om nog een andere reden toepassing mist. De herziening Oostpunt is namelijk, anders dan Carmabi betoogt, geen planningsproces als bedoeld in artikel 13, eerste lid, van het SPAW-protocol dat leidt tot beslissingen over industriële en andere projecten en activiteiten. Daarvan is pas sprake bij de voorbereidende planning en besluitvorming in het kader van, bijvoorbeeld, een aanvraag voor een bouwvergunning.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e30be7d0af66640c3bd5d67438c034f8031efb0c8324996d1ebe6e2ab18e7cd0 | shasum -a 256