Onder 5.3 Gemeenschappelijk Hof van Justitie van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba 15 januari 2025

Frapre stelt met een beroep op artikel 2:7 lid 2 BW dat het besluit buiten toepassing moet blijven omdat de toepassing ervan in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. Volgens de parlementaire geschiedenis (aangehaald in GHvJ 27 oktober 2009, ECLI:NL:OGHNAA:2009:BK3962, r.ov. 4.13) kan, wanneer de termijn om een besluit aan te tasten op grond van artikel 2:21 lid 4 BW is vervallen, in exceptionele gevallen artikel 2:7 lid 2 BW een ‒ niet door enige termijn getroffen ‒ oplossing bieden. Het moet dan dus gaan om een exceptioneel geval. Daarvan is naar het oordeel van het Hof in dit geval geen sprake. Op zichzelf is het niet onredelijk dat [geïntimeerde 2], die als directeur was benoemd, een vergoeding voor zijn werkzaamheden ontvangt. De feiten en omstandigheden die Frapre ter onderbouwing van haar vordering aanvoert, zien merendeels op de voorgeschiedenis en de (wijze van) totstandkoming van het aandeelhoudersbesluit van 6 februari 2006 en op de hoogte van de aan [geïntimeerde 2] toegekende vergoeding. Deze zijn naar het oordeel van het Hof op zichzelf noch in onderlinge samenhang voldoende om toepassing van artikel 2:7 lid 2 BW te rechtvaardigen. Daarbij is van belang dat Frapre niets heeft gesteld met betrekking tot de vraag waarom zij niet tijdig binnen de vervaltermijn van zes maanden vernietiging van het besluit heeft gevorderd. Bij gebreke van andersluidende stellingen moet aangenomen worden dat zij daartoe in staat zou zijn geweest. Het is naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar dat de vervaltermijn aan haar wordt tegengeworpen. De grieven II en III slagen niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/086a7b3fdcaa02c1920c02b386910f24aa3694e2946999db811c5ed63c1b5fef | shasum -a 256