Alinea 7 Parket bij de Hoge Raad 12 januari 1923

De vraag is bij mij gerezen, of de beslissing in het bestreden arrest niet op een dubbelen grondslag berust: de beperking van het eigendomsrecht der eischeres door den aard en de bestemming van de perceelen als deelen van een waterkeerenden dijk en gelijke beperking door wettelijke voorschriften, die Schieland het recht geven den dijk te verzwaren en te verhoogen. Indien deze vraag bevestigend beantwoord moest worden, zou het middel, dat zich alleen tegen het aannemen door het Hof van eerstbedoelde beperking richt, reeds hierom niet tot cassatie kunnen leiden. Doch het komt mij voor, dat dit antwoord onjuist zou zijn. Wel zegt het Hof in het achtste lid van zijn tweede rechtsoverweging: „dat zoowel de wet van 9 Mei 1902, S. 54, als het reglement en de keur van Schieland deze dijksplichtigheid" (n.l. die bestaande in het gedoogen van de noodige dijksverzwaring en - verhooging) „erkennen“, doch uit wat verder in het negende en tiende lid volgt, blijkt, dat met dit „erkennen" niet bedoeld is, dat genoemde Wet, Reglement en Keur zoodanig gedoogen uitdrukkelijk voorschrijven, doch alleen dat zij de verplichting tot zoodanig gedoogen tot onuitgesproken grondslag hebben of van de veronderstelling dier verplichting uitgaan. Het Hof bezigt met andere woorden deze wettelijke voorschriften alleen tot nadere kenschetsing van aard en bestemming der perceelen, die volgens zijn leer, ook zonder dat een uitdrukkelijke wetstekst daaraan uiting geeft, den eigendom dezer gronden in dien zin beperken, dat de eigenares verplicht was Schielands handelingen te gedoogen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/96d5eeb93f5ca5a895ca80918e7fe23748397acb046e78f8d0173a6edfdef5cb | shasum -a 256