Alinea 10 Parket bij de Hoge Raad 22 december 1953

Ik wil intussen niet verzwijgen dat ik het ten zeerste twijfelachtig acht of het bij bewezenverkl. in volle omvang van het telastegelegde tot strafbaarverklaring zou kunnen komen. Ik laat nog daar dat uit de t.l.l. niet met zoveel woorden blijkt dat de verd. iets zou hebben kunnen mededelen. Men kan m.i. aannemen dat de steller van het stuk met „weigeren" heeft willen uitdrukken dat de verd. kenbaar maakte niet te willen wat hij wel zou hebben vermocht. Echter dan blijft nog het bezwaar over dat de t.l.l. nog niet doet blijken dat de verd. nog iets anders met het geval te maken had dan enkel dat hij iets wist wat van belang kon zijn. Hier komt mijn twijfel aan de orde betreffende Uw arrest van 23 Febr. 1925. Ik kan mij niet voorstellen dat dit waarlijk zou bedoelen dat iedere buitenstaander die toevallig in staat is iets mede te delen omtrent de verblijfplaats van een kind dat aan het wettig gezag onttrokken is, het betrekkelijk ernstige misdrijf van art. 280 zou plegen zodra hij bij ondervraging door de politie zulke mededeling achterwege laat. Ik zou menen dat zulk zwijgen alleen dan onder het artikel vallen kan wanneer het zijn karakter ontleent aan een totaal gedrag van de betrokkene waardoor hij voor het onwettige verblijf van het kind een zekere verantwoordelijkheid draagt. Die verantwoordelijkheid droeg de verd. in dit geval ongetwijfeld - hij had het onwettige kind van zijn dochter zelf naar een adres gebracht waar het verborgen bleef - maar uit de t.l.l. blijkt daarvan niets.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea52422d134c051cd5030a522dcdefdaf57dcab70ebede7d711fae45e21945f7 | shasum -a 256