Alinea 55 Parket bij de Hoge Raad 1 april 1958

Middel XII: de beslissing omtrent de opgelegde straf en maatregel zou niet naar de eis der wet met redenen omkleed zijn, omdat voor de oplegging van een gevangenisstraf van twaalf jaren aan een ernstig gestoorde vrouw als requirante, wier toerekeningsvatbaarheid op 50% moet worden geschat, de in aanmerking genomen ernst van het feit niet voldoende redengevend kan zijn. Wanneer men bedenkt, dat aan requirante levenslange gevangenisstraf had kunnen worden opgelegd, dat haar geestvermogens hoewel gebrekkig ontwikkeld niet ziekelijk gestoord waren (althans de ziekelijkheid der storing van haar geestvermogens is blijkbaar niet door de deskundigen, die omtrent haar gerapporteerd hebben, en kennelijk ook niet door het Hof aangenomen) , voorts , dat Dr. Berden van oordeel was, dat hij het kopen van de bewuste revolver en bij het bevestigen van de toezegging van geld haar vrije wil niet afwezig was, dan was - het Hof heeft kennelijk al deze momenten ook als redengevend beschouwd - de opgelegde straf m.i. alleszins gerechtvaardigd en gewettigd. Ik merk terloops op, dat men uit de getuigenis van [getuige 2] zou kunnen afleiden, dat requirante zozeer bekwaam was om met betrekking tot het van kant maken van haar echtgenoot haar wil te bepalen, dienovereenkomstig te handelen en de gevolgen daarvan te overzien, dat zij zich zelfs - bij de tussen haar, [betrokkene 1] en [getuige 2] in de zomer van 1956 gevoerde besprekingen over het doden van [slachtoffer] - zich gerealiseerd heeft, dat daartoe beraamde plan zou kunnen mislukken en dat [betrokkene 1] en [getuige 2] in dit geval een hier niet nader te noemen advocaat uit Maastricht, "zouden krijgen".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e64fd15ada74b29f5dcee233dbe107372b4ee4893ae690d3dd4b11ab1bc639eb | shasum -a 256