Alinea 16 Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 1960

Is dit zo, dan komt aan de orde de vraag of de regeling, die daaruit resulteert moet worden opgevat als een “waarborgnorm" dan wel als een instructienorm”." Dezelfde vraag ten aanzien van dezelfde voorschriften besprak ik in mijn conclusie voorafgaande aan Uw arrest van 2 maart 1951, N.J. 1951, no. 217. Ik neigde toen tot de opvatting van de regeling als instructienorm en dat wel op grond van enerzijds de voor een “waarborgnorm" wel zeer weinig stringente bewoordingen van artikel 11 onder c van het Algemeen Voorschrift en anderzijds de bepaald niet op waarborgen van de belangen der K.N.I.L.-militairen gerichte strekking van de overeenkomsten tussen de Nederlandse en Indonesische Regeringen. De criteria voor de onderscheiding tussen “instructie" en “waarborgnormen" zijn nadien nog in het algemeen besproken door Slagter, De rechtsgrond van de schadevergoeding bij onrechtmatige daad, diss. Leiden 1952, blz. 304 en door H. Drion, bij Hofmann II, blz. 216. Persoonlijk zou ik de zienswijze van Slagter, die zeer verwant is aan die van Meijers in zijn noot onder Uw arrest van 23 november 1939, N.J. 1940, no. 242, een zienswijze, die men, ietwat vereenvoudigend, zou kunnen typeren als een vermoeden ten gunste van de waarborgnorm, met overtuiging onderschrijven. Alleen ik blijf neigen tot de mening, dat het vermoeden in dit geval is weerlegd. Hierbij merk ik nog op, dat dit nog niet zou behoeven te leiden tot de gevolgtrekking, dat de overheid van elke aansprakelijkheid in rechte ter zake van de toepassing van de instructienorm zou zijn ontheven. In mijn op 16 september 1.1. genomen conclusie inzake de Gemeente Zevenbergen tegen […] betoogde ik, dat ook dan nog willekeur van de overheid tot het gegeven zijn van een onrechtmatige daad kan doen besluiten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff92e9ede2d8ffef2d99c0629a22fad7272e9d51ae85f7c892f935f568303caf | shasum -a 256