Alinea 17 Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 1960

Zou hier inderdaad een “waarborgnorm" ontbreken, dan is daarmede uit de aard der zaak de beslissing ten nadele van de primaire stelling van het middel gevallen. Ik meen echter, dat het niet anders is, wanneer men zulk een norm gegeven acht, een mogelijkheid, die het Hof althans veronderstellenderwijze heeft opengelaten. Hier is de opzet van het cassatiemiddel van belang. Dit onthoudt zich - welhaast uitdrukkelijk - van bestrijding van het oordeel van het Hof omtrent het meer of minder onvoorwaardelijk karakter van de aanspraak der militairen op ontslag ter plaatse door hen gekozen. Het stelt uitsluitend, dat de vrijheid van de Regering om aan zulk een wens niet te voldoen - daargelaten hoever die vrijheid precies reikt - enkel betekent vrijheid om de betrokkene in plaats daarvan in dienst te houden. Dit levert een eigenaardig effect op. Immers, het Hof neemt aan, dat artikel 11 van het Algemeen Voorschrift, zelfs als men het niet zou opvatten als een zuivere “instructienorm", aan de Staat een zeer ruime bevoegdheid laat om op grond van beleidsoverwegingen niet te voldoen aan een wens van een militair betreffende de plaats van ontslag. Het gaat zo ver te zeggen, dat de militair enkel het recht heeft zijn wens te kennen te geven, waarna het gevolg geven aan die wens van beleidsoverwegingen afhankelijk blijft. Ik zou nu menen, dat wat men zich ook als stelsel van de uit het geheel der toepasselijke voorschriften resulterende regeling moge kunnen voorstellen, als zodanig toch wel bij uitstek niet in aanmerking komt een systeem, waarbij enerzijds elke beleidsoverweging de Regering ontheft van inwilliging van de wens van de betrokkene, maar anderzijds dit niet-inwilligen leidt tot in stand blijven van het dienstverband. Dit immers zou tot volkomen averechtse uitkomsten leiden bij die militairen, wier voornaamste wens is in ieder geval ontslagen te worden, bij hen, die voor de dienst zijn afgekeurd, bij hen, die wegens misdragingen uit de dienst verwijderd moeten worden (alles in artikel 1 van het Algemeen Voorschrift voorziene gevallen). Ik meen dus, dat het primaire deel van het middel in ieder geval moet falen als inhoudende een stelling, die onbestaanbaar is naast de door het middel niet bestreden uitlegging, die het Hof aan de toepasselijke voorschriften geeft.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff92e9ede2d8ffef2d99c0629a22fad7272e9d51ae85f7c892f935f568303caf | shasum -a 256