Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 6 november 1962

Voor een bevestigend antwoord op die vraag lijkt een argument te kunnen worden ontleend aan de omstandigheid, dat het vierde lid van gemeld wetsartikel met betrekking tot de soort der straf, welke ingevolge dat voorschrift voor het ‘’andere feit" of de ‘’andere feiten" moet worden bepaald, geen beperking inhoudt, terwijl men zich daarnevens zou kunnen beroepen op de toelichting door de Regering gegeven op het tweede lid van artikel 476 Sv., waaraan de redactie van het laatste lid van artikel 423 Sv., vermoedelijk is ontleend. In die toelichting op dat artikel (O.R.O., artikel 451) kan men lezen: "Wanneer tengevolge van samenloop van meerdere feiten één hoofdstraf is opgelegd, is niet uit te maken welk deel dier straf voor elk dier feiten komt. Wordt nu herziening gevraagd en toegelaten voor al die feiten, dan zal de toepassing van het in het eerste lid nedergelegde beginsel geen moeilijkheid opleveren. Anders is het, indien herziening wordt gevraagd ten aanzien van slechts één dier feiten en deze gegrond wordt bevonden. Dan zal de straf voor het ander of de andere feiten noodzakelijk opnieuw moeten worden bepaald. Gewoonlijk zal daartoe de rechter er mede kunnen volstaan, de aanvankelijk opgelegde hoofdstraf tot zeker beloop te verminderen. Doch het is ook zeer wel denkbaar, dat hij in de gegrondheid der aangevraagde herziening ter zake van het ene feit reden vindt om voor het andere feit of de andere feiten straf van een andere soort dan de oorspronkelijke hoofdstraf toe te passen. Een en ander is aan zijn beleid overgelaten". (Vgl. Leon's Rechtspraak deel II, aflevering 6, Wetboek van Strafvordering, vierde druk, 1941, derde gedeelte, waarin voormelde passage uit de Memorie van Toelichting op p. 1888 is vermeld).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eecd0fece106e4ac05c557263cc8bf54211fed9dbf561d8784da1e2e2398ab31 | shasum -a 256