Alinea 16 Parket bij de Hoge Raad 1 november 1963

Toch meen ik, dat al deze omstandigheden een groot deel van hun gewicht verliezen en daardoor als grond voor afwijking van de hoofdregel onvoldoende worden, wanneer men zich zo goed mogelijk rekenschap tracht te geven van de economische oorzaken van de vermindering van ruilwaarde. Mij dunkt: aangenomen dat deze oorzaken niet geheel irrationeel zijn – en dit valt bij een verschijnsel van het economisch leven toch nauwelijks aan te nemen – kan die oorzaak geen andere zijn dan de nog geruime tijd na het ongeval bestaande, zij het geleidelijk verminderende kans, dat de auto na enige tijd ernstige. Misschien zelfs gevaarlijke gebreken zal gaan vertonen, waarvan het oorzakelijk verband met het ongeval in concreto niet of moeilijk te bewijzen, maar in abtracto wel waarschijnlijk is. Niet alleen trouwens, dat het reeds in het algemeen onwaarschijnlijk is, dat een massaal economisch verschijnsel geheel zonder rationele oorzaak zou zijn; dit is bij de figuur waarom het hier gaat ook in het bijzonder onwaarschijnlijk, omdat, wanneer een aan het publiek bewuste oorzaak ontbrak of bij voorbeeld enkel in bijgeloof bestond, het grote waardeverschil zou moeten leiden tot een verhoogde neiging bij velen om juist “ongevalauto’s” te kopen, wat dan natuurlijk dit waardeverschil weer sterk zou verminderen. Het is nu algemeen bekend, dat van een dergelijk verschijnsel niets valt te bemerken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe51322d4207853b5d39e9e4676a68174f07041c825055e71d601060b2abf1eb | shasum -a 256