Alinea 17 Parket bij de Hoge Raad 1 november 1963

Wij zijn dus, meen ik, gerechtigd aan te nemen, dat de vermindering van ruilwaarde zijn reden vindt in een reëel risico, namelijk dat van groter gevaar voor ernstige defecten dan bij auto’s, die geen ongeval hebben doorstaan. Wel acht ik het zeer goed mogelijk, dat de vermindering groten, misschien zelfs belangrijk groter is dan het gekapitaliseerde aequivalent van dit risico. Verschillende oorzaken hiervan laten zich denken, al zal hieromtrent en omtrent de mate van hun invloed zekerheid niet licht bereikbaar zijn. Ik noem de omstandigheden: dat een groot deel van de gebruikers van auto’s zelf technische kennis mist en juist daarom geneigd zal zijn de risicofactor zwaar te laten wegen; dat de vervreemding juist van nog niet heel oude auto’s veelal geschiedt door inruiling bij een dealer van het merk, dat men in de plaats wil aanschaffen; dat reeds sinds jaren de markt voor nieuwe auto’s voor de dealers vrij gunstig is en tenslotte dat deze of hun namannen ingeruilde auto’s meestal weer met garantie vervreemden, wat, tenminste zolang hun positie sterk is, al weder tot het hoog aanslaan van de factor risico voeren kan. Dit alles echter zijn onzekere en moeilijk te doorgronden of te berekenen omstandigheden en ik zou dan ook menen, dat men van het standpunt van het recht de vermindering van ruilwaarde niet anders zal kunnen taxeren dan op de hoogte, die zij als resultante van de overwegingen van allen, die de markt van gebruikte auto’s vormen, bereikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe51322d4207853b5d39e9e4676a68174f07041c825055e71d601060b2abf1eb | shasum -a 256