Alinea 14 Parket bij de Hoge Raad 6 november 1969

Het ontwerp-Meijers stelt in art. 6.5.2.1. voor het tot stand komen van een overeenkomst niet het vereiste dat op enig tijdstip tussen de betrokken partijen wilsovereenstemming heeft bestaan, maar gaat er van uit dat het in het algemeen voldoende is dat iemand aan een ander een aanbod heeft gedaan, dat dit aanbod tijdig, d.w.z. op een tijdstip waarop het aanbod nog van kracht was, is aanvaard, en dat aanbod en acceptatie elkander dekken. Rechtsgevolg van een aanbod, dat nog van kracht is op het tijdstip waarop het wordt aanvaard, is dat ten laste van de aanbieder een wilsrecht wordt geschapen voor degene tot wie het is gericht. Wel volgt — zo wordt in de Toelichting, p. 741/742, gezegd — uit de artt. 3.2.2. en 3.2.3. van het ontwerp dat de vraag of een overeenkomst tot stand gekomen is in de eerste plaats afhangt van wat elk der partijen heeft gewild, en dat volgens art. 3.2.2. lid 1, een overeenkomst is tot stand gekomen wanneer hun wil op hetzelfde rechtsgevolg was gericht en die wil zich door een verklaring heeft geopenbaard. Maar, aldus de Toelichting, het tot stand komen van een overeenkomst wordt ‘’niet steeds verhinderd door het feit dat een van de partijen deze overeenkomst niet heeft gewild, of zelfs in het geheel geen overeenkomst heeft willen aangaan’’. Alsdan mag het tot stand komen van een overeenkomst worden aangenomen in geval een der partijen een verklaring heeft afgelegd, die niet met haar wil in overeenstemming is, en dan kan het ontbreken van die wil niet worden tegengeworpen aan een wederpartij die de verklaring te goeder trouw heeft opgevat in een zin waarin een redelijk oordelend mens haar onder de gegeven omstandigheden mocht opvatten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e2fdebfb123f517947db9e4f1516231753db2a68a4be23d2ecc088cb34c5d37c | shasum -a 256