Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 1 december 1971

De wetgever heeft immers in artikel 53 R.O. in principe de arrondissementsrechtbanken volstrekt bevoegd verklaard om in eerste aanleg van alle persoonlijke rechtsvorderingen kennis te nemen, zij het met uitzondering van die persoonlijke rechtsvorderingen, die bij de wet verklaard zijn te behoren tot de bevoegdheid van de kantongerechten, de hoven of de Hoge raad. De uitzonderingen nu op artikel 53 R.O. ten gunste van de kantongerechten gemaakt, zijn – voor wat de vorderingen uit een overeenkomst van koop en verkoop betreft – neergelegd in artikel 38 van voornoemde wet R.O. De ratio van de uitzondering vervat in de aanhef en sub 1 van dat artikel is deze, dat de wetgever gemeend heeft vorderingen tot een betrekkelijk gering belang – thans tot ƒ 1.500,-- - te kunnen toevertrouwen aan de jurisdictie van de alleen rechtsprekende rechter, bij wie partijen haar standpunten, desgewenst, zonder de bij de rechtbanken verplicht gestelde bijstand van een advocaat zouden toelichten. Uit die ratio volgt, dat onder de uitzonderingsregel van artikel 38 aanhef en sub 1 R.O. slechts die vorderingen vallen, die ten tijde van het instellen der rechtsvordering in oorsprong of pro resto de ƒ 1.500,-- niet overschrijden of die – voor zover zulk een overschrijding in werkelijkheid wél bestaat – uitdrukkelijk door de aanlegger tot maximaal dat bedrag van ƒ 1.500,-- worden beperkt met gelijktijdige kwijtschelding ván of afstanddoening van het recht óp hetgeen uit de gestelde rechtsverhouding materiëelrechtelijk aan de aanlegger daarbovenuit zou toekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a6d27a88f28ca1c07994f1893a977394d39492021c52d3c914b4c975825c9ea | shasum -a 256