Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 25 juni 1973

Het komt mij voor dat de wetstoepasser, geplaatst tegenover zulk een constellatie eveneens groot belang aan dit gezichtspunt zal moeten toekennen. Deze gedachtengang levert — dit erken ik — argumenten voor de door mij bestreden beslissing. Immers het belang van de bewoners in dit geval is: verzekerd te zijn van onderdak voor meer dan een zeer beperkte tijd en tegen een aanvaardbaar te achten prijs en dit levert grotere overeenkomst op met kamerhuur dan met het huren van een hotelkamer. Hier staat echter tegenover dat reden om anders te oordelen gelegen kan zijn in duidelijke afwijking van de te beoordelen verhouding van de voorstelling die het wettelijke begrip huur van een gedeelte van een onroerend goed oproept. Zulk een afwijking is hier inderdaad in zover dat in casu enkele "huurders" gezamenlijk een kamer in gebruik hadden en dat wel zonder dat van enige band tussen hen blijkt. Het is duidelijk dat dit in verschillende opzichten groot verschil maakt, in het bijzonder zal het karakter van de beschikking die de "huurders" over het gehuurde hebben daardoor belangrijk minder ver reiken. Zij zullen geen zeggenschap hebben omtrent wie met hen de kamer zal delen (in geval dat zij aanvankelijk tezamen de kamer hebben betrokken wanneer een of meer hunner heengaan) en ook zal geen hunner alleen beslissingen over het gebruik van de kamer kunnen nemen die aan een alleenhuurder wél toekomen. Ik geef al weder toe dat dit uit het oogpunt van de belangen die door de Huurwet worden afgebakend wellicht weinig verschil zal maken, maar daartegenover kan men de vraag stellen of de door de Huurwet gehanteerde begrippen hier nog wel in voldoende mate zijn terug te vinden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4d2a079bb9375c92216ee0eda9d1ac041428a7fa6f7f17a2541c861451bc9510 | shasum -a 256