Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 11 mei 1973

Voor zover eiser er van uitgaat dat van oudsher, reeds vóór 1420, een ieder op de bevaarbare en vlotbare rivieren of stromen de Grevelingen en de Krammer mag varen, ongeacht voor welke doeleinden, althans in ieder geval voor recreatieve doeleinden en/of om te vissen en/of ter beoefening van de hengelsport en/of voor meer dan alleen strikte verkeersdoeleinden, en dat onder dat recht van varen tevens moet worden begrepen het recht op de Grevelingen en de Krammer stil te liggen en/of te ankeren met een vaartuig, is dit standpunt m.i. een ontoelaatbaar novum in cassatie Mocht de Hoge Raad hierover echter anders oordelen, dan is onjuist het uitgangspunt dat van oudsher, reeds vóór 17 februari 1420, een ieder op de Grevelingen en de Krammer mag varen, ongeacht voor welke doeleinden. Het bevaren van stromen als deze ter uitoefening van een veerdienst was onder de vigueur van het oud-Hollands recht stellig niet aan een ieder toegestaan, maar alleen krachtens een regaal, dat als afgeleid regaal aan de landsheren, in Holland aan de grafelijkheid, toekwam (vlg. Holleman, Rechtsgesch. der heerlijke veren in Holland, diss. Leiden, 1928, p. 7 e.v.). Of een ieder van ouds van deze en dergelijke stromen gebruik mocht maken om daarin te vissen, hetzij om den brode, hetzij ter recreatie, is twijfelachtig. De visserij in deze en dergelijke stromen behoorde aan de koning en kon door hem aan anderen worden afgestaan. Reeds in oude grafelijkheidsrekeningen zien wij personen beboet omdat ‘’si eene ban — wateringhe bedammeden en visscheden buten den here’’ (Hugo de Groot, Inleidinge, uitgegeven met aantekeningen van Fockema Andreae, 3e dr., bewerkt door van Apeldoorn, deel II, p. 116).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9714e90f74416abc8c81e6c4fc8d9a6c1ccb8cee39a854d5dde1cd55a2c8dadf | shasum -a 256