Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 24 februari 1977

Zou het anders zijn, dan komt nog open de vraag, of in 1972 wel moratoire interessen begonnen te lopen. Ad 3b . "inbaar", als bedoeld in art. 33, lid 1, letter b, I.B.’64, is een vordering, zo (H.R. 16 september 1953, BNB 1953/220), "als de schuldenaar (lees: schuldeiser, v.S.) zulks zal verzoeken, zonder verder verwijl betaling door den schuldenaar zal plaats vinden" (aldus ook H.R. 7 oktober 1953, BNB 1953/273; 4 november 1953, BNB 1953/337 met noot M.J.H. Smeets; 27 april 1955, BNB 1955/211; 28 maart 1956, BNB 1956/148; 6 december 1967, BNB 1968/25). Het Hof heeft overwogen (t.a.p., blz. 9), "dat …. niet aannemelijk is geworden dat belanghebbende de …. vergoeding …. nog in het jaar 1972 met goed gevolg van had kunnen opvorderen, nu 29 december, een vrijdag, de laatste werkdag van dat jaar was". Dit is een beslissing van feitelijke aard, welke, gezien het in beroep aangevoerde, voldoend gemotiveerd is en derhalve in cassatie onaantastbaar. Nu heeft de geëerde pleiter voor de belanghebbende (t.a.p., blz. 4) mogelijkheden geschetst, dat op die vrijdag dan wel op de daarop volgende zaterdag of zondag de vergoeding desgevraagd zou hebben betaald, maar – daargelaten, dat op deze voor het eerst bij het pleidooi in cassatie naar voren gebrachte feitelijke beweringen geen acht kan worden geslagen – daaruit volgt nog niet, dat zulks bij een normale gang van zaken daadwerkelijk gebeurd zou zijn. Zou intussen de vergoeding in 1972 inbaar geweest zijn, dan komt nog open de vraag, of zij in dat jaar wel reeds vorderbaar was. Het middel ongegrond bevindende, concludeer ik tot verwerping van het beroep.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a33654c4ced3397ba2de362bc4ac724f6a833b1ae5fd7e33fb0fca263398567 | shasum -a 256