Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 15 februari 1978

De Hoge Raad stelt hier de onteigening in "gewone gevallen" (als bedoeld in de eerste titel van de Onteigeningswet), waarbij reeds voor de onteigening concrete en voor dadelijke uitvoering vatbare plannen bestaan, tegenover de onteigening in het belang van de volkshuisvesting als bedoeld in art. 77 onder 4e Ow, waarbij zulke concrete plannen in het algemeen niet aanwezig zijn. De wetgever is zich van dit verschil bewust geweest en heeft de "gewone" termijn van één jaar bij de onteigening in het belang van de volkshuisvesting gesteld op tien jaren. Uitdrukkelijk laat de Hoge Raad in het midden, wat de wetgever van 1901 in laatstbedoeld geval mag hebben verstaan onder het "werk waartoe werd onteigend". Aannemelijk is, aldus het arrest, dat ook voor dat geval die wetgever met de in art. 61 opgenomen woorden " ..... met het werk ..... een aanvang is gemaakt . . . " heeft gedacht aan "materiele werkzaamheden op of aan de onteigende grond of het complex van gronden waartoe het onteigende behoort ... ." N. J. Polak schrijft in zijn noot (sub 1) samenvattend: "Binnen de fatale termijn moet zijn begonnen met enige op het totstandbrengen van het "werk waartoe werd onteigend" gerichte materiele werkzaamheid op of aan de onteigende grond of het complex....." Polak wijst er op dat de Hoge Raad - anders dan het Hof in het arrest a quo - heeft geoordeeld, dat de aan de "materiele" werkzaamheden voorafgaande "voorbereidende" werkzaamheden niet vallen onder "het werk waartoe werd onteigend".

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/66648c3f06890cdf7e090ef49489a4a0d2590f8029f434a93a3e1166627b2f15 | shasum -a 256