Alinea 22 Parket bij de Hoge Raad 5 oktober 1979

Het komt mij voor dat het Hof, in het licht van hetgeen aldus in hoger beroep over en weer was aangevoerd, niet gehouden was nader te motiveren waarom het verloren gaan van de op het [a-straat 1] geplaatste drank een gevolg is geweest van de ontruiming. In wezen immers had [verzoeker] dat causale verband erkend, althans onvoldoende betwist. Het plaatsen van de drank, overdag, op het [a-straat 1], "en plein public", is kennelijk door beide partijen beschouwd als een handeling waaraan het risico dat het publiek zich aan die drank zou vergrijpen, van nature is verbonden. In debat was slechts voor wie dat risico behoort te worden gebracht. Waar het Hof in r.o. 3 overweegt dat "het publiek bij dergelijke gelegenheden nu eenmaal niet werkeloos blijft toekijken", heeft het Hof niet slechts gedoeld op de ontruiming zelf maar ook op hetgeen zich onmiddellijk daarna heeft afgespeeld en pleegt af te spelen. De in onderdeel F veronderstelde mogelijkheid dat het Hof slechts is uitgegaan van wat het publiek tijdens de ontruiming deed of pleegt te doen, moet m.i. daarom worden afgewezen. Het Hof sluit zich, dunkt me, aan bij hetgeen partijen zelf hebben aangevoerd en ziet daarin bovendien een toepassing van een ervaringsregel met het bestaan waarvan ook [verzoeker] rekening had moeten houden. Naar mijn mening stond het aan het Hof vrij zijn oordeel mede op bedoelde ervaringsregel te doen steunen; vergelijke Vriesendorp, "Ambtshalve aanvullen van rechtsgronden" - diss. 1970 - nrs. 60 en 61; Veegens, "Cassatie" - 1971 - nr. 103. Het is op grond hiervan dat m.i. onderdeel F moet falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a22e8bdfa6ae2b8235f2dc81ec9eb8d9466e078fbbaeab8e43d568f5a1729ba9 | shasum -a 256