Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 12 december 1979

...... In deze opvatting vormt de navorderingsbevoegdheid een buitengewoon middel ..... , dat als zodanig aan bepaalde voorwaarden moet worden gebonden. Mede onder invloed van de historische ontwikkeling heeft de Nederlandse wetgeving voor laatstbedoelde oplossing gekozen, waarbij met name het "nieuwe feit" en het de navordering uitsluitende ambtelijk verzuim ..... een rol spelen". Zie art. 16, lid 1, A.W.R. De door Hofstra beschreven keuze blijkt in het bijzonder uit de aanneming in de Tweede Kamer (Handelingen, 1957-1958, blz. 898, linkerkolom, 10e al. ) van een amendement-Lucas (Bijlagen - 4080, nr. 21, onder I), dat er toe strekte (schriftelijke Toelichting) "in de wetstekst het resultaat van een aantal arrestanten (lees: arresten, v.S. ) van de Hoge Raad vast te leggen". De bedoelde jurisprudentie (Fiscale encyclopedie de Vakstudie, Algemeen deel, art. 16 A.W.R., aant. 22, blz. 26a) "houdt in dat er een feit moet zijn dat de inspecteur ....... ten tijde van het opleggen van de oorspronkelijke aanslag ....niet bekend was ... noch redelijkerwijs bekend kon zijn .... De eis dat er een "feit" moet zijn sluit uit dat nagevorderd zou kunnen worden indien de inspecteur op basis van dezelfde feitelijke gegevens als waarover hij bij het opleggen van de oorspronkelijke aanslag ... beschikte, later tot een andere conclusie komt dan bij het opleggen van die aanslag (verandering van inzicht). Ook een veranderd inzicht van de inspecteur omtrent de wetstoepassing, al dan niet naar aanleiding van nieuwe jurisprudentie, vormt niet zodanig feit."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee0853800f7f7b76f5e17caf13e2f18f2c8c05c240ad0f73f81e0cd21becf9c5 | shasum -a 256