Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 30 november 1984

Bedacht moet worden dat de onderhavige factor, ligging in een bepaalde buurt, op zichzelf niet beslissend mag zijn voor het oordeel omtrent passendheid. Die ligging is een van de factoren die bij het vormen van dat oordeel meetelt, maar niet de enige. Een andere woning kan passend zijn ondanks het feit dat die woning minder woongenot biedt en, door de buurt waarin zij gelegen is, ongeschikt is voor de uitoefening van het beroep van de huurder. Wel zal in een dergelijk geval de rechter, ingevolge het ten deze toepasselijke art. 429 k lid 2 Rv., zijn beslissing hebben te onderbouwen met een motivering waarin die factoren met zoveel woorden aan bod komen. De kwestie van de beroepsuitoefening behoeft enige uitwerking. Onder het woongenot dat in aanmerking behoort te worden genomen bij de beantwoording van de vraag of de andere woonruimte passend is, valt, naar mijn mening, al het genot van het gehuurde dat de huurder krachtens inhoud en strekking van de huurovereenkomst mocht uitoefenen. Zulks is in overeenstemming met hetgeen uw Raad leert omtrent de omvang van de huurbescherming: HR 14 april 1967 NJ 1967, 265; HR 28 juni 1974, NJ 1977, 602; conclusie OH voor HR 1 juli 1977, NJ 1978, 119, p. 383 links (bovenste alinea); HR 8 januari 1982, NJ 1982, 114. In de onderhavige zaak heeft [verzoeker] gesteld dat hij zijn woning mede gebruikt voor de uitoefening van zijn beroep van horecabemiddelaar en dat hem dat toegestaan is. Dat is door of namens hem zowel in eerste aanleg (verweerschrift d.d. 1 mei 1981 onder nrs. 3 en 4; antwoord nadere conclusie d.d. 22 juli 1981 onder nr. 5; proces-verbaal van behandeling in raadkamer d.d. 7 mei 1981; proces-verbaal van de bezichtiging d.d. 25 november 1981; conclusie na descente d.d. 3 februari 1982 onder nr. 5) als in hoger beroep (appèlrekest onder 6.3.3; uitlating, stuk 15, onder 12) aangevoerd en door [verweerders] niet bestreden. De kantonrechter heeft aan dit aspect niet met zoveel woorden aandacht besteed, evenmin als de rechtbank. In cassatie moet er m.i. van worden uitgegaan dat [verzoeker] zijn woonruimte mede gebruikt, en mag gebruiken, voor de uitoefening van zijn beroep. Welnu, ervan uitgaande dat de ligging van de andere woonruimte in een andere buurt voor de beantwoording van de vraag of die woonruimte "passend" is in de zin van art. 1623 e lid 1 onder 3°BW " ….. een zeer belangrijke aangelegenheid" - zoals de minister het uitdrukte - voor de huurder kan zijn en dat [verzoeker] uitvoerig heeft uiteengezet dat de hem aangeboden woning in de [b-straat] door de andere aard van de buurt een ernstige achteruitgang in woongenot en met name het einde van zijn beroepsuitoefening meebrengt (zie [verzoeker] 's "uitlating" onder nr. 3-9 en 11), had de rechtbank de desbetreffende stellingen van [verzoeker] niet zo summier mogen afdoen als blijkt uit het in het begin van dit nr. gegeven citaat. De rechtbank geeft aldus onvoldoende inzicht in haar gedachtengang en laat in het duister of zij rekening heeft gehouden met [verzoeker] 's stellingen omtrent zijn beroepsuitoefening. Men kan er begrip voor hebben dat de judex facti in zaken als deze tendeert naar beknopte motivering, maar zekere grenzen moeten daarbij wel in acht worden genomen en dat heeft de rechtbank, naar het mij toeschijnt niet gedaan door niet of onvoldoende in te gaan op essentiële stellingen van [verzoeker] . Een en ander zo zijnde acht ik de motiveringsklachten van middel III , onderdelen 1 en 2, gegrond.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd099bc0dcf4edef5ddd8eee4c006e675019d752b5fc58ceabfa73ccf6555045 | shasum -a 256