Alinea 78 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 1986

12. Op zichzelf lijkt mij juist het door onderdeel 2 gemaakte verwijt dat het hof voor de goede trouw van [verweerder] geen betekenis had mogen toekennen aan het feit van de overschrijving van het kentekenbewijs op diens naam, nu immers die tenaamstelling heeft plaatsgehad na de verkrijging van de auto op 2 maart 1979, en [verweerder] niet voor 14 maart 1979 de zekerheid had dat het kentekenbewijs op zijn naam was overgeschreven. Het hof gaat hier van uit, blijkens r.o. 3. In de eerste instantie lag dat nog anders: de rechtbank had feitelijk vastgesteld dat [betrokkene 2] het driedelig kentekenbewijs op 2 maart 1979, bij de verkrijging van de auto door [verweerder], aan laatstgenoemde heeft geleverd, welk feit de rechtbank vervolgens mede heeft gebezigd als grond voor de beslissing dat [verweerder] te goeder trouw was. Het hof acht in r.o. 3 grief I gegrond en verplaatst de “levering” van het kentekenbewijs naar 14 maart 1979, zijnde 12 dagen na verkrijging van de auto. Het feit van de tenaamstelling van [verweerder] kan derhalve, zoals onderdeel 2 betoogt, niet meer dienen om de goede trouw van [verweerder] bij de verkrijging te adstrueren. Tot cassatie kan zulks echter niet leiden wanneer men zich realiseert dat [betrokkene 2] op 2 maart 1979 een kentekenbewijs, op zijn eigen naam gesteld, beschikbaar had en wanneer men, met mij van mening is dat onder deze omstandigheden [verweerder] geen reden had te twijfelen aan de beschikkingsbevoegdheid van [betrokkene 2]. Zie, voor het vertrouwen dat in de kentekenregistratie mag worden gesteld in een geheel andersoortige casus: HR 4 februari 1983, NJ 1983, 546, met de conclusie OM, p. 1737.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cc293fa3d4cca8c5e7b17d560bd8d97c045e01363e372a5b0ff6c3a0b007164a | shasum -a 256