Onder 4.23. Parket bij de Hoge Raad 5 juni 1990

"(blz. 639) ( ... ) dat de omkeringsbepalingen slechts gelden als in het geheel geen aangifte gedaan is, waaronder ( ... ) ook het geval, waarin ( ... ) dit een zo lacuneus stuk is, dat daaruit geen conclusie is te trekken. ( ... ) (blz. 640) De opvatting van de Hoge Raad zou wellicht nog reden van bestaan kunnen hebben als daarbij zou moeten worden aangenomen, dat bij onjuistheid (te kwader trouw) op één punt de bewijslast voor het geheel, dus ook voor andere onderdelen, geheel op de belastingplichtige zou komen te rusten. Dit zou echter betekenen dat kwade trouw - want bij goede trouw ontbreekt volgens de Hoge Raad de "vereiste" aangifte niet - met betrekking tot een enkel onderdeel tevens t.a.v. de rest geacht wordt niet aanwezig te zijn geweest. Dit nu zou tot de merkwaardige conclusie leiden, dat de omkering niet geldt voor de ontdekte en reeds bewezen onjuistheid maar wel voor de andere onderdelen, die wellicht in het geheel nog niet ter sprake waren gekomen of aan de juistheid waarvan zelfs geen twijfel bestond. Dit nu zou mij zeer onlogisch en dan ook onjuist voorkomen: het is toch nauwelijks aanvaardbaar, dat de inspecteur - en dat hij dat niet zal doen, lijdt uiteraard geen twijfel - dan gerechtigd zou zijn, die andere onderdelen naar willekeur te verhogen, het aan de belanghebbende overlatend aan te tonen, dat althans die verhogingen onjuist zijn. Een dergelijke vérgaande consequentie, die dan zou moeten voortvloeien uit de gedachte, dat als op een onderdeel van opzettelijke ( ... ) onjuistheid blijkt, ook in de rest van de aangifte geen vertrouwen meer zou zijn te stellen, is uit de jurisprudentie niet af te leiden. Maar daarmede vervalt dan ook dit veronderstellenderwijze genoemde steunpunt voor de opvatting van de Hoge Raad. ( ... ) "

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/85f1a53c3aa8c4c935670f5f99454a762e3470cdb6abf36411a5ccb4065d0751 | shasum -a 256