Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 1990

2.2 Volgens W.C. Monster en P. Timmers-de Vin, Positierecht, 1989, p. 40, strekt in ons land de regelgeving mb.t. zwangerschap en bevalling zowel ter bevordering van deelname van vrouwen aan de arbeidsmarkt als ter bevordering van de volksgezondheid; het laatste werd later aangeduid als: bescherming van het moederschap, dit i.v.m. internationale bepalingen, zoals de artt. 3 e.v. van het ILO-Verdrag 103, art. 8 van het Europees Sociaal Handvest (weergegeven in Positierecht, p. 224 e.v.) en art. 2 lid 3 van de tweede en art. 4 lid 2 van de derde EG-richtlijn. Met de bepaling van art. 1639h lid 4 BW zal men wel in het bijzonder de eerstgenoemde doelstelling op het oog hebben gehad, maar daarbij dient men, dunkt mij, de tweede doelstelling toch niet uit het oog te verliezen; afwezigheid van de psychische druk welke een ontslagaanzegging kan veroorzaken lijkt mij (niet alleen voor de in art. 1639h lid 3 bedoelde zieke werknemer: HR 24 oktober 1986 NJ 1987, 292 PAS, maar ook) voor een zwangere werkneemster van belang; beide doelstellingen zijn niet los van elkaar te zien. Het streven van de overheid is tegenwoordig dan ook gericht op het vergroten van de mogelijkheden om betaalde arbeid en ouderschapstaken, waaronder de zorg voor het (ongeboren) kind te combineren (Positierecht, p. 92). Waar het thans, anders dan vroeger, niet meer zo vanzelfsprekend is dat een zwangere vrouw wel een man zal hebben om in het levensonderhoud van haar en haar kind te voorzien — getuige ook de slogan van de overheid: ‘’Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’’ — lijkt me dit ook wel verstandig.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/261fc5a3dd62e437373261a47c3512abd5834c3cb1d94f6f6c611251fb29f919 | shasum -a 256