Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 9 maart 1990

3.2 Om met punt 2a te beginnen: het is jammer dat de rechtbank het niet nodig heeft geacht zich door deskundigen te laten voorlichten; deze zouden haar hebben kunnen mededelen dat er tot op heden nog geen andere methode bestaat om in een vroeg stadium van de zwangerschap de vermoedelijke datum van de bevalling en, van die dag weer terugrekenend, van het begin van de zwangerschap te bepalen dan met behulp van door de vrouw zelf verstrekte gegevens. De wet stelt dan ook geen enkele eis aan de inhoud van de in art. 1639h lid 4 genoemde ‘’verklaring van een geneeskundige of van een verloskundige’’ ‘’ter staving van de zwangerschap’’ — niet ‘’ten bewijze’’ ervan, zoals de rechtbank overweegt — en de wetsgeschiedenis zwijgt. (Onjuist is ook de door de rechtbank, en eveneens door de raadslieden van [verweerster] in hun schriftelijke toelichting, p. 8/9 en dupliek, p. 3 sub 4, gebezigde term ‘’in verband met hun zwangerschap’’: het verbod geldt wegens de bevalling, maar gedurende de zwangerschap, zie de tekst van de bepaling, en voorts T.W.J. Phaff, Naar een nieuw ontslagrecht, diss. Leiden 1986 p. 264 en Bakels, a.w. p. 102 en 104.) Ook art. 95 lid 3 ARAR en art. II-D5 van het RPBO noemen slechts ‘’een verklaring ter staving van de zwangerschap’’, afkomstig van een geneeskundige of van een verloskundige, en in art. 29 lid 7 van de Ziektewet neemt men er genoegen mee als de vrouw een verklaring van een geneeskundige of van een vroedvrouw overlegt, inhoudend dat de bevalling waarschijnlijk is binnen een bepaald tijdsverloop (teksten in Positierecht resp. p. 222, 223 en 218).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/261fc5a3dd62e437373261a47c3512abd5834c3cb1d94f6f6c611251fb29f919 | shasum -a 256