Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 20 november 1992

14) Het eerste zou ik niet willen aannemen. In recente rechtspraak zijn herhaaldelijk cassatieklachten tegen het afwijzen door de feitenrechter van een beroep op ongerechtvaardigde verrijking aan de orde geweest, en deze zijn door Uw Raad niet met behulp van een algemene formulering als voormeld verworpen. Verg. HR 11 april 1986, NJ 1986, 622 m.nt. G.; 22 mei 1987, NJ 1988, 231 m.nt. E.A.A.L.; 12 juni 1987, NJ 1988, 150 m.nt. E.A.A.L., alle betrekking hebbend op huwelijksvermogensrecht. Ook in uitspraken over onverschuldigde betaling wordt het begrip ongerechtvaardigde verrijking gebezigd op een wijze die suggereert dat het hier een leerstuk betreft dat ook naar oud recht al werd aanvaard; verg. HR 1 febr. 1985, NJ 1986, 375 m.nt. C.J.H.B. en 11 okt. 1985, NJ 1986, 322 m.nt. M.S. en G. Ik zou uit deze arresten willen afleiden dat Uw Raad thans de mogelijkheid van een aansprakelijkheid gebaseerd op ongerechtvaardigde verrijking niet langer afwijst. De breuk die hierin zou zijn gelegen met het bekende arrest Quint-Te Poel, b.a., is slechts een graduele, omdat het daarin gelegde accent op het “stelsel van de wet en de daarin wèl geregelde gevallen” ook bij aanvaarding van een algemene verrijkingsaansprakelijkheid van belang blijft, nu bij de beoordeling of zij in een gegeven geval kan worden aanvaard steeds – in de woorden van Schoordijk, Verbintenissenrecht p. 453 – “het systeem van de wet moet worden afgetast”; verg. ook Parl. Gesch. p. 830 en 833, Asser-Hartkamp III, nr. 356 e.v. Ik wijs er nog op dat ook de wetgever op de verrijkingsaansprakelijkheid heeft “geanticipeerd”; men zie art. 21 lid 2 Interimwet bodemsanering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/abf3c0a2145068af20668142161d025d8d31a527c880bd36c687df2151be60ae | shasum -a 256