Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 8 oktober 1992

[de arts] heeft vervolgens samen met [betrokkene 1] een ander homeopathisch middel — op basis van fosfor — bereid en aan de patiënte toegediend. Ter terechtzitting van het Medisch Tuchtcollege verklaarde [de arts] nog dat van die behandeling weliswaar weinig kon worden verwacht en dat allopathische medicatie door hem werd geprefereerd, maar dat het niet juist is dat van de homeopathische medicatie op dat moment geen enkel effekt kon worden verwacht. [de arts] erkende dat hij als arts wat de allopathie betreft verantwoordelijk was voor de behandeling van de patiënte, maar stelde dat hij op dat gebied niets kon doen omdat de voorgeschiedenis duidelijk aangaf dat de patiënte de allopathie absoluut afwees en zij niet aanspreekbaar was voor overleg over de door hem dringend noodzakelijk geachte opname. Daarnaast achtte [de arts] het in dat tijdskader niet terecht een noodmaatregel — waarbij moet worden gedacht aan gedwongen opname en behandeling — te overwegen. Klager stelde dat de patiënte niet voortdurend onaanspreekbaar was, dat zij bijvoorbeeld op een bepaald moment te kennen gaf naar de w.c. te moeten, dat dit ook is gebeurd en dat zij tevens haar tanden nog wilde poetsen, zodat zij toen in staat kon worden geacht door [de arts] te worden aangesproken. De patiënte is, aldus klager, een voorstandster van de homeopathie, maar geen absolute tegenstandster van de allopathie, zoals ook in het verleden was gebleken toen zij op gezag van de haar behandelend homeopaath tot tweemaal toe had ingestemd met behandeling in een ziekenhuis. Volgens klager had een enkel woord van [betrokkene 1] of van [de arts] voldoende gewicht gehad om zijn vrouw te doen inzien dat zij moest worden opgenomen, maar is dat woord niet voor 4.00 uur 's ochtends gevallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f791107a3b62901e336a9b8a47e57321fd763886c144bcafa9860dd8e948680e | shasum -a 256