Alinea 28 Parket bij de Hoge Raad 8 oktober 1992

"Het eerste onderdeel van de klacht — dat verweerder niet heeft onderkend dat de patiënte terstond moest worden opgenomen — is niet gegrond omdat verweerder er volgens zijn verklaring ter zitting al spoedig, namelijk binnen een half uur nadat hij bij de patiënte was gekomen, van overtuigd was dat haar opname dringend noodzakelijk was. Wel is gegrond het onderdeel van de klacht dat verweerder nog geruime tijd is doorgegaan met het geven van een in de levensbedreigende situatie zinloze behandeling. In het licht van het feit dat verweerder de uitermate slechte toestand van de patiënte wel heeft onderkend en hij haar opname dringend noodzakelijk achtte, valt hem ernstig te verwijten dat hij met die opname nog geruime tijd — meer dan vijf uren — heeft gewacht. Evenzeer moet verweerder worden verweten dat hij geen serieuze poging heeft gedaan, in een hetero-anamnetisch gesprek met klager meer te weten te komen over de wil van de in haar bewustzijn gestoorde patiënte en dat hij tijdens de van hem verwachte medische behandeling zijn werkwijze ondergeschikt heeft gemaakt aan het oordeel van een niet-medicus. Zoals ook in een eerdere beslissing van het college over het handelen van een (andere) basisarts ... overeenkomstig het oordeel van een deskundige homeopathische arts is overwogen, dient een homeopathische arts de grenzen van zijn eigen mogelijkheden en die van de homeopathie te kennen en te erkennen, zodat hij moet weigeren bepaalde patiënten (verder) te behandelen en deze moet doorverwijzen. Zo had dat ook in dit geval met deze patiënte behoren te gebeuren. Door zijn becritiseerde handelen c.q. nalaten heeft verweerder het vertrouwen in de stand der geneeskundigen zeer ernstig ondermijnd."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f791107a3b62901e336a9b8a47e57321fd763886c144bcafa9860dd8e948680e | shasum -a 256