Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 11 december 1992

16. Het voorgaande leidt mij tot de conclusie dat tegen een van art. 56 e.v. Rv afwijkend beding als in het onderhavige geval aan de orde is, geen bezwaar behoeft te bestaan, ook niet uit een oogpunt van bescherming van de toegang tot de rechter, mits verzekerd is dat de rechter de mogelijkheid heeft om het beding te toetsen en in voorkomend geval te redresseren. Er kunnen zich immers situaties voordoen, waarin het alleszins redelijk is aanspraak te hebben op een hogere vergoeding van proceskosten dan de rechter op basis van art. 56 e.v. Rv kan opleggen. Anderzijds moet worden gewaakt voor "overkill". Degene die een en ander het beste kan beoordelen is de rechter, maar hij moet dan wel het instrumentarium hebben om indien nodig in te grijpen. Naar huidig Nederlands recht is hierin voorzien door het reeds besproken art. 57ab Rv, welke bepaling derogeert aan de regeling van de algemene voorwaarden en aan die van het boetebeding (PG Wijz. Rv, p. 42/43) . Naar Nederlands recht van voor 1 januari 1992 staat hij evenmin machteloos. Op het voetspoor van het rapport van de commissie Buitengerechtelijke kosten, Trema 1989, p. 279 acht ik zeer wel verdedigbaar dat de rechter ook volgens oud recht bedingen omtrent proceskosten ambtshalve moet kunnen matigen. Daarnaast en in ieder geval kan hij dergelijke bedingen toetsen aan de regels voor algemene voorwaarden of aan de goede trouw, terwijl hij ook door middel van uitleg het een en ander kan bijsturen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0053b7d308050aac4ff9d12f68fde25a2381772a4ae455cd1d582921c1cfbf68 | shasum -a 256