Alinea 18 Parket bij de Hoge Raad 17 december 1993

[eisers] kunnen de tweede etage met zolder weliswaar bewonen zonder afhankelijk te zijn van voorzieningen buiten de woning, doch de toegangsdeur op de gang van de eerste etage kan niet gelden als een eigen toegang in de zin van de wet ook al is deze deur afsluitbaar. Het begrip "zelfstandig" moet immers in enge zin worden uitgelegd. Blijkens de wetsgeschiedenis heeft men met het begrip zelfstandige woning willen aanhaken bij het ontwerp Huurprijzenwet woonruimte, waarin sprake is van "een eigen voordeur" in plaats van "een eigen toegang"; dat zou taalkundig al op een enge opvatting kunnen duiden. In dit opzicht spreekt voor zich de argumentatie die destijds bij de totstandkoming van de wettelijke bepalingen is gebezigd als rechtvaardiging voor het bieden van bescherming aan de zelfstandige en niet aan de onzelfstandige onderhuurder; deze argumentatie komt daarop neer dat bescherming van de geheel op zichzelf wonende, zelfstandige, onderhuurder niet stuit op bezwaar voor de verhuurder bij het zelf in gebruik nemen of weer in gebruik geven van de overige woonruimte, terwijl bescherming van de onzelfstandige huurder er daarentegen toe zou leiden dat de opvolger van de oorspronkelijke huurder in de bewoning "binnenshuis" te maken krijgt met een onderhuurder die hij niet heeft uitgezocht. Juist deze laatste, blijkens de wetsgeschiedenis geen bescherming verdienende, situatie doet zich hier voor nu [eisers] geen eigen opgang hebben doch het door hen bewoonde gedeelte van de bovenwoning alleen kunnen bereiken via de met de bewoner van de eerste etage gemeenschappelijk te gebruiken voordeur, trap, en "diens" overloop. Juist daardoor is de eerste etage een "onvrije etage", wat eraan in de weg staat dat de daarboven gelegen tweede etage met zolder als zelfstandige woning is aan te merken. Aldus de Rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7ffdf02a87037dc5748add000873701865008c3f54009d42c1d7530679453ce1 | shasum -a 256