Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 17 december 1993

10. Of sprake is van een "reële belemmering", hangt af van de omstandigheden van het geval. Daarbij zal met name van belang zijn welke voorzieningen zijn getroffen ter bescherming van de privacy van de hoofdhuurder. Dat verklaart ook waarom een woonruimte die slechts te bereiken is via een gang die zowel bij de huurder als de onderhuurder in gebruik is, nu eens wel en dan weer niet als zelfstandige woonruimte wordt gekwalificeerd; ik verwijs hier naar R.A. Dozy en Y.A.M. Jacobs, Hoofdstukken Huurrecht, 1992, par. 2.4. De Rechtbank is van oordeel dat in casu het voortduren van de onderhuurovereenkomst met betrekking tot de tweede etage een reële belemmering voor de hoofdverhuurder oplevert om het vrijgekomen gedeelte van de woning (de door [betrokkene 1] bewoonde eerste etage) te verhuren. Het middel ziet eraan voorbij dat de Rechtbank juist in dat verband spreekt over een eerste etage die "onvrij" is doordat [eisers] hun woonruimte alleen kunnen bereiken via de met de bewoner van de eerste etage gemeenschappelijk te gebruiken voordeur, trap en "diens" overloop. Ik voeg hier nog aan toe dat de Rechtbank met de woorden "diens overloop" kennelijk beoogt aan te geven dat [eisers] in feite geen enkele zeggenschap over de overloop hadden, zodat die overloop - gemeten naar het criterium van de hiervoor geciteerde toelichting bij bijlage I van het Besluit huurprijzen woonruimte - geen "gemeenschappelijke verkeersruimte" kan zijn en de woonruimte van [eisers] geen zelfstandige woning met een eigen toegang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7ffdf02a87037dc5748add000873701865008c3f54009d42c1d7530679453ce1 | shasum -a 256