Alinea 17 Parket bij de Hoge Raad 14 januari 1994

6. In het middel wordt geconcludeerd dat de oordeelsvorming en de beslissingen in het eindvonnis, voor zover ontleend aan de bestreden passages in het tussenvonnis, aldus geen stand kunnen houden. Daarbij heeft het middel kennelijk zowel het oog op de overweging van de Rechtbank dat zij in reconventie niet op grond van billijkheidsargumenten een oordeel kan geven over de verdeling van de tengevolge van de respectieve tekortkomingen van beide partijen ontstane schade, als op de overweging dat dit ertoe leidt dat per onderdeel van [eiser] vordering in reconventie beslist moet worden of de desbetreffende schade een gevolg is van [verweerder] wanprestatie. Zoals hierna zal blijken, ben ik van oordeel dat de bestreden eindbeslissing van de Rechtbank, vervat in het tussenvonnis, inderdaad niet in stand kan blijven. Welke gevolgen dat nu voor de hier bedoelde overweging zou moeten hebben staat mij niet aanstonds helder voor ogen, met name niet omdat mij niet duidelijk is wat de Rechtbank met haar overweging met betrekking tot het verdelen van de voor beide partijen veroorzaakte schade precies bedoelde; hoe had de Rechtbank immers anders dan via de maatstaven van het causaal verband kunnen beslissen over [eiser] vordering tot schadevergoeding, nog daargelaten dat bij een afwijzing van de conventionele vordering van [verweerder] tot ontbinding en schadevergoeding van een vergoeding van schade aan de zijde van [verweerder] en derhalve ook van een verdeling van de schade geen sprake zou kunnen zijn. Ook eiser gaat op de hier door mij opgeworpen vraag niet in, evenmin als verweerder, die –als ik het goed begrijp – in zijn schriftelijke toelichting nog wel betoogt dat het middel kennelijk alleen de beslissingen van de Rechtbank in reconventie bestrijdt (een betoog waarmee ik mij, zoals uit het voorgaande moge blijken, overigens niet kan verenigen).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/39dfebc9849c7eb639ec8a9156d0c836d179a4125830092665bdfb65fc8cfc0c | shasum -a 256