Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 3 mei 1994

10. De Rechtbank met haar bestreden overwegingen kennelijk willen aangeven dat VSB de onderverhuurde bovenwoning – een zelfstandige woning in de zin van art. 7A:1623k BW – niet leeg kon opleveren omdat de onderhuur op grond van genoemde bepaling van rechtswege door de verhuurder werd voortgezet en dat deze onmogelijkheid niet kon worden gekwalificeerd als een toerekenbare tekortkoming van VSB , mede in het licht van de tussen partijen gesloten huurovereenkomst, althans in zoverre niet gehouden was de bovenwoning bij het einde van de huurovereenkomst leeg op te leveren. In dit oordeel ligt besloten dat niet voor rekening van de tot onderverhuur bevoegde huurder komt de omstandigheid dat de onderhuur op grond van art. 7A:1623k BW na het einde van de huurovereenkomst van rechtswege door de hoofdverhuurder wordt voortgezet. Dat oordeel geeft mijns inziens niet blijk van een onjuiste rechtsopvatting; niet kan worden aanvaard dat de bescherming die art. 7A:1623k BW aan de onderhuurder biedt ten koste gaat van de tot onderverhuur bevoegde huurder. Van schadeplichtigheid van de huurder zal eerst sprake kunnen zijn ingeval de huurder onbevoegd tot onderhuur overgaat, een geval waarop de regel van art. 7A:1623k BW evenzeer betrekking heeft. Partijen kunnen vanzelfsprekend ook overeenkomen dat de huurder schadeplichtig is ingeval de onderhuurder aanspraak maakt op voortzetting van de onderhuur, een geval dat zich naar mij voorkomt niet licht zal voordoen en hier in ieder geval niet aan de orde is. Aan het voorgaande doet niet af dat art. 7A:1623k BW eerst bij Wet van 21 juni 1979, stb. 330, is ingevoerd (met onmiddellijke werking) nadat VSB de litigieuze huurovereenkomst met een van de rechtsvoorgangers van Metterwoon had gesloten. Uit de parlementaire geschiedenis van deze Wet blijkt overigens dat de onderhavige kwestie destijds niet expliciet aan de orde is geweest. Voor zover het middel beoogt te betogen dat partijen in casu met betrekking tot de onderhuur een andere regeling overeengekomen zouden zijn ingeval zij rekening hadden kunnen houden met de regel van art. 7A:1623k BW, faalt het omdat een dergelijk betoog niet voor het eerst in cassatie kan worden aangevoerd. Overigens lijkt het middel eraan voorbij te zien dat de huurovereenkomst met ingang van 1 februari 1990 – dat wil zeggen onder vigeur van art. 7A:1623k – is verlengd onder verwijzing naar voorwaarden en condities zoals vastgelegd in de overeenkomst van januari 1970. De omstandigheid dat in art. 11 is bepaald dat huurster het recht heeft het gehuurde "aan anderen te verhuren onder haar verantwoordelijkheid", maakt het oordeel van de Rechtbank niet onbegrijpelijk. De Rechtbank heeft deze door haar expliciet geciteerde zinswending kennelijk aldus uitgelegd dat daarmee tot uitdrukking werd gebracht dat VSB bevoegd was tot "onderverhuur" en niet tot een indeplaatsstelling. Bovendien impliceert de omstandigheid dat de onderverhuurder verantwoordelijk blijft voor de onderhuurder bepaald niet dat de huurder ook aansprakelijk kan worden gesteld voor de omstandigheid dat de onderhuur na het einde van de huurovereenkomst van rechtswege door de hoofdverhuurder wordt voortgezet ingeval de onderhuur betrekking heeft op een zelfstandige woonruimte waar de onderhuurder zijn hoofdverblijf heeft. Het middel stuit op het voorgaande af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d2b492cb9af58b7c94085caf5422e0a1597e2a33e12805e33250b402ce10d46f | shasum -a 256