Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 21 mei 1995

13. Ik zou me nochtans kunnen voorstellen dat Uw Raad dit van te grote lankmoedigheid vindt getuigen, o.m. omdat het een rechtsgeleerde (de raadsman) was die het tuchtigingsrecht van verzoeker uitdrukkelijk koppelde aan het ontbreken van opzet. Dat zou ik geenszins onbegrijpelijk achten. Een raadsman wordt immers geacht te hebben doorgeleerd voor het verlenen van rechtsbijstand. Daartoe behoort o.m. het voeren van de juiste verweren. Hij zou het als een depreciatie van zijn taak in het geding kunnen opvatten, indien de rechter niet meer afgaat op de argumenten zoals hij ze ter zitting heeft gepresenteerd, maar daaraan een andere, dogmatisch wellicht juistere wending geeft. Terloops wijs ik op de keerzijde: de kans dat een origineel argument waarover de Hoge Raad zich nimmer heeft uitgelaten, wordt omgesmeed tot een kansloos verweer. Het behoort tot de bevoegdheid van de raadsman om al dan niet eigenzinnige of juiste verweren te voeren; het is de opdracht van de rechter daarop in te gaan en niet op verweren zoals ze volgens hem hadden moeten luiden. Kortom, de rechter behoort verweren zoveel mogelijk naar de letter te nemen, op het gevaar af de verdediging anders tekort te doen. In die visie is het pleitbaar dat het hof, in aanmerking genomen ook de rechtspraak op het onderhavige punt, niet verweten kan worden dat het de door de raadsman aangegeven richting is ingeslagen. Daar staat echter tegenover dat een verdachte niet de dupe dient te worden van een niet-perfecte wijze van uitdrukken van zijn raadsman; mits duidelijk is wat de strekking is van diens betoog, behoort de verdachte antwoord te krijgen. Nu de strekking van het betoog en het afgegeven signaal ("een rechtvaardigingsgrond" !) voldoende duidelijk waren, gaat mijn voorkeur uit naar de onder 11 gegeven benaderingswijze.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bfd6791ad8337d4e2a1b33ad6e6b8d172a019bd3040a8b3cc7a4c52dbcafc656 | shasum -a 256