Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 9 juni 1995

14. Ook onderdeel 4 faalt. Wat betreft de verzwaring van de bewijspositie van Provincial en het niet aanhouden van schadereserve, geldt dat voorzover deze een tweede zelfstandige grond vormen voor de beslissing van het hof, [eiser] geen belang heeft bij deze klacht omdat de eerste grond – opgewekt vertrouwen – in cassatie standhoudt. Voorzover de beide elementen geen zelfstandige grond vormen, maar bedoeld zijn als ondersteuning van de argumentatie in r.o. 4.6 en 4.7, mist het onderdeel feitelijke grondslag, omdat het veronderstelt dat het hof alleen op die basis (samen met de kwestie van het ontbreken van een konkrete verklaring) tot rechtsverwerking heeft geconcludeerd. Overigens gaat de klacht ook inhoudelijk niet op: de verzwaring van de bewijspositie en het niet aanhouden van een schadereserve kunnen zeer wel een beslissing tot rechtsverwerking dragen of ondersteunen. Zie hiervoor in nr. 8. Ook wat betreft het ontbreken van een konkrete verklaring voor de opstelling van [eiser] om ondanks de brief van 27 juli 1986 en ondanks het voor hem ongunstige vonnis tot vervallenverklaring van instantie nog bijna drie jaar te wachten met het opnieuw in rechte betrekken van Provincial, geldt dat een dergelijke verklaring zeer wel van belang had kunnen zijn voor de beoordeling van het beroep op rechtsverwerking. Door zo’n gekonkretiseerde verklaring achterwege te laten, heeft [eiser] het hof – en daarmee zichzelf – die mogelijkheid onthouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df3802dafd60da1116530a66338175c83b96798c07c05c3751d9f63d8517fa31 | shasum -a 256