Alinea 11 Parket bij de Hoge Raad 30 mei 1995

5. De vaststelling in het onderhavige geval dat – hoewel al in 1989 sprake was van betrokkenheid van de politie bij het handelen van de verzoeker en toen door de landsadvocaat van mogelijke overtreding van art. 198 Sr is gesproken en de verzoeker in 1990 door de politie is gehoord – er eerst bij de uitreiking van de eerste dagvaarding sprake was van een handeling als hierboven bedoeld, lijkt mij niet onbegrijpelijk. De bemoeienissen van de politie, de landsadvocaat en lagere overheden met de onderhavige zaak betroffen niet een voornemen om de verzoeker voor zijn handelen strafrechtelijk te vervolgen; die bemoeienissen hadden te maken met de civielrechtelijke verhouding tussen de overheid en verzoeker en de daarop gebaseerde verplichting van de verzoeker om – gelet op het op de grond gelegde beslag – te stoppen met het afgraven en wegvoeren daarvan. Ook de verzoeker heeft toen – kennelijk: blijkens het proces-verbaal van de terechtzitting in eerste aanleg heeft de verzoeker aldaar gezegd: "Met de Staat is nooit gesproken over het feit dat wij goederen aan het beslag zouden hebben onttrokken. Wij hebben alleen de dagvaarding ontvangen." – niet aan strafrechtelijke gevolgen van de zaak gedacht. 's Hofs – implicite – oordeel dat de verzoeker uit de handelingen van de autoriteiten voorafgaand aan de eerste dagvaarding in eerste aanleg pas in redelijkheid de verwachting heeft kunnen ontlenen dat een vervolging zou volgen, is niet onbegrijpelijk (vgl. ook HR DD 94.090).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f8e1e052781a9338f9c974c87f7267b2f66d2e4966723508140d220c5504a9a | shasum -a 256