Alinea 20 Parket bij de Hoge Raad 30 mei 1995

14. De stelling dat [A] met het negeren van het beslag een "goed doel" nastreefde, zal haar slechts dan kunnen baten wanneer dat "goede doel" overeenstemt met het door de overtreden strafbepaling beschermde belang. Anders dan de verzoeker suggereert, wordt de B.V. niet verweten ten onrechte te zijn overgegaan tot sanering danwel anderszins de milieuwetgeving te hebben overtreden. Haar wordt verweten een daad van het openbaar gezag – de beslaglegging – niet te hebben geëerbiedigd. Dat beslag was niet gelegd ter beïnvloeding van de wijze waarop en/of de snelheid waarmee de grond zou worden gesaneerd, het was gelegd opdat de overheid (die op grond van de Interimwet Bodemsanering verantwoordelijkheid heeft te nemen voor sanering van verontreinigde gronden) van een verhaalsmogelijkheid voor een uit een sanering mogelijk voortvloeiende vordering (op grond van ongerechtvaardigde verrijking) op de B.V. zou zijn verzekerd. Hetgeen de verzoeker als rechtvaardiging voor het handelen van de B.V. aanvoert zou mogelijk kunnen slagen wanneer het om een overtreding van de milieuwetgeving zou zijn gegaan, maar kan mijns inziens geen invloed hebben op de wederrechtelijkheid van de onttrekking van de grond aan het beslag. Het eigenmachtige karakter van het optreden van de B.V. kan door hetgeen de verzoeker stelt immers niet worden gerechtvaardigd. Het middel kan derhalve niet slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f8e1e052781a9338f9c974c87f7267b2f66d2e4966723508140d220c5504a9a | shasum -a 256