Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 1995

10. Gelet op het hiervoren betoogde, getuigt deze redengeving van een onjuiste rechtsopvatting en in elk geval is zij onbegrijpelijk, in het bijzonder voor wat betreft de opvatting dat de vraag of verdachte te zijner tijd in staat is detentie te ondergaan beantwoord zal dienen te worden op het moment dat de vrijheidsstraf zal worden geëxecuteerd. Dit oordeel verdraagt zich trouwens ook niet met art. 2 van de Gratiewet. Daarin is immers bepaald dat gratie slechts kan worden verleend op grond van enige omstandigheid waarmee de rechter op het tijdstip van zijn beslissing geen of onvoldoende rekening heeft gehouden of kunnen houden. Voorts houdt die bepaling in dat gratie wordt verleend indien in redelijkheid met de (voortzetting van de) tenuitvoerlegging van de rechterlijke beslissing geen met de strafrechtstoepassing na te streven doel wordt gediend. Hieruit kan worden afgeleid dat de rechter zich heeft te onthouden van beslissingen waarmee geen enkel strafrechtelijk relevant doel wordt gediend, en voorts dat hij in zijn beslissing reeds alle factoren dient te verdisconteren die voor de tenuitvoerlegging van belang zijn. In dit licht bezien creëert het hof een vicieuze cirkel: bij de strafoplegging wordt geen rekening gehouden met de strafbekwaamheid van de verdachte omdat daarvoor het tijdstip van de aanvang der executie beslissend is, terwijl het gratie-advies te dier zake (strikt genomen) negatief zou moeten luiden omdat daarin geen voordien onbekende feiten worden aangevoerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e1f5664502d5ae9701ac6aa563f619751d4b7afde9d1a9a88bae88dd757fb80 | shasum -a 256