Alinea 61 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 1995

11. Tegen deze achtergrond bezien heeft het er alle schijn van dat het hof een straf heeft opgelegd die in feite niet tenuitvoergelegd kan worden. Aangezien de rechter zich naar mijn mening heeft te onthouden van het uitspreken van straffen waarvan hij weet dat zij niet kunnen worden geëxecuteerd, had het hof behoren aan te geven dat en waarom de opgelegde gevangenisstraf — ondanks de door het verweer gewekte schijn van het tegendeel — daadwerkelijk tenuitvoergelegd zou kunnen worden. Aan windowdressing bestaat in de strafrechtspleging geen behoefte, dunkt mij. Wat dat betreft onderschrijf ik de opvatting van de steller van het middel dat rechterlijke uitspraken waarvan bij voorbaat vaststaat dat zij niet tenuitvoergelegd kunnen worden, niet geloofwaardig zijn en afbreuk doen aan het vertrouwen dat de samenleving stelt in beslissingen van de rechter. Daaraan voeg ik nog toe dat een rechter aan de samenleving en in casu vooral ook aan de nabestaanden moet kunnen uitleggen dat de beperkte mogelijkheden die het gevangeniswezen kent, verhindert dat de overigens passend geachte straf daadwerkelijk wordt opgelegd. Alleen op die manier kan immers worden voorkomen dat de straf die door de rechter juist werd geacht door middel van gratieverlening stilletjes ongedaan wordt gemaakt en de voor het gevangeniswezen verantwoordelijke autoriteiten niet via de daartoe geëigende wegen worden aangesproken op de bestaande executieproblemen. Een rechterlijke uitspraak kan ervoor zorgen dat die verantwoordelijkheid zichtbaar wordt gemaakt alsook dat voor de bestaande executieproblemen bij — eventueel na een publiek debat — gebleken noodzaak een reële oplossing wordt geschapen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e1f5664502d5ae9701ac6aa563f619751d4b7afde9d1a9a88bae88dd757fb80 | shasum -a 256