Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 1 november 1996

19. Uit oogpunt van de doelstellingen van het Verdrag van Londen zou dat bepaald onwenselijk zijn. Indien de erkenning van een beslissing, waarbij op de voet van art. 11 van het verdrag aan de schuldenaar fondsvorming wordt toegestaan, afhankelijk is van de vraag of de beslissing al dan niet ex parte is gegeven, komt het door het Verdrag van Londen beoogde ''unbreakable global limitation system'' (vgl. E. Selvig, An Introduction to the 1976 Convention, in: The Limitation of Shipowners' Liability: The New Law, 1986, p. 3 e.v., p. 14) immers op losse schroeven te staan, nu, bij gebreke van een verdragsregeling op dit punt, de procesrechtelijke aspecten van fondsvorming aan het nationale procesrecht van de verdragsstaten is overgelaten. Mag, gelet op deze onwenselijke consequentie, worden aangenomen dat de in het Denilauler-arrest bedoelde uitsluiting reeds daarom niet geldt voor beslissingen als de onderhavige beslissing van de President van het Tribunal de Commerce te Duinkerken? Of moet men aanvaarden dat de door het Hof van Justitie uit de aan het EEX ten grondslag liggende beginselen en het systeem ervan afgeleide uitsluiting (zie r.o. 12 van het Denilauler-arrest) zich niet laat verzetten door de doelstellingen van het Verdrag van Londen, ook al worden de onder dit verdrag door de gerechten van bij het EEX aangesloten staten gegeven beslissingen ingevolge het bepaalde in art. 57 lid 2 aanhef en sub b EEX onder de vleugels van de erkennings- en tenuitvoerleggingsregeling van het EEX meegenomen?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/38991acf08783cded495adc8f8257d0f9e750cd7549acb6be6404f8a56bb9589 | shasum -a 256