Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 15 november 1996

22. De klacht treft m.i. doel, voor zover zij zich richt tegen de door het Hof uitgesproken veroordeling van [verzoeker] in de kosten van de voor de Rechtbank gevoerde appelprocedure. Over de beslissing van de Rechtbank om af te zien van een kostenveroordeling heeft de Gemeente (en uiteraard [verzoeker] ) zich destijds in cassatie niet beklaagd. Weliswaar brengt vernietiging van de bestreden uitspraak in beginsel ook vernietiging van de beslissing over de proceskosten met zich mee, ook al is deze beslissing op zichzelf niet met een cassatieklacht bestreden, maar dat geldt m.i. niet voor de onderhavige beslissing van de Rechtbank, aangezien deze beslissing niet betrekking heeft op de verdeling en begroting van de proceskosten naar aanleiding van het verloop en de uitslag van het geding, maar op de daaraan voorafgaande — en ter vrije beoordeling van de Rechtbank staande — vraag of er, ongeacht het verloop en de uitkomst van de procedure, überhaupt termen zijn voor een proceskostenveroordeling. Ik zou daarom menen dat het Hof aan de beslissing van de Rechtbank om af te zien van een proceskostenveroordeling op grond van de partiële werking van het beroep in cassatie gebonden was. Zie nader Winters, De procedure na cassatie en verwijzing in civiele zaken, 1992, p. 135–137, die aanvaardt dat de door de rechter vóór cassatie ten aanzien van de proceskosten gegeven beslissingen beperkingen kunnen opwerpen voor de rechter na verwijzing, zonder overigens de onderhavige kwestie te bespreken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d5b2154bd765c9764ea0deff6fc9d40547d22786311891e4fa3927e74676f73a | shasum -a 256