Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 1997

11. Bij de beantwoording van de vraag of de eigenaar zich op overmacht kan beroepen gaat het inderdaad niet uitsluitend om de vraag of de verkeersfout van het slachtoffer die het ongeval veroorzaakte zo onwaarschijnlijk was dat de bestuurder bij het bepalen van zijn verkeersgedrag daarmede in redelijkheid geen rekening behoefde te houden. Aan de eigenaar/bestuurder komt immers slechts een beroep op overmacht toe ingeval hem rechtens geen enkel verwijt treft van de wijze waarop hij aan het verkeer heeft deelgenomen voor zover van belang voor het veroorzaken van het ongeval. Aan die voorwaarde is pas voldaan indien de bestuurder zijn rijgedrag heeft afgestemd op de verkeerssituatie ter plaatse. Zo zal een bestuurder zijn rijgedrag moeten aanpassen aan de omstandigheid dat ter plaatse voetgangers aan het oversteken zijn. Dat heeft de Rechtbank echter - anders dan het middel suggereert - niet miskend. De Rechtbank heeft immers onder ogen gezien of [betrokkene] enig verwijt kan worden gemaakt met name gezien de snelheid waarmee zij reed en de afstand waarop zij [D] en haar dochter passeerde. De Rechtbank heeft die vraag ontkennend beantwoord, kennelijk - zo begrijp ik uit haar overwegingen in onderling verband gelezen - mede omdat in casu vaststond dat [D] en haar dochter stilstonden en op geen enkele wijze blijk ervan hebben gegeven dat zij zich mogelijk onvoorzichtig zouden gedragen. Dat oordeel is - verweven als het is met waarderingen van feitelijke aard - in cassatie niet op zijn juistheid te toetsen. Onbegrijpelijk is het evenmin terwijl het geen nadere motivering behoefde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4f2d888da0c54265a55c21a8c765e05a3e6924d61c75ef707e2773a5abefa0f4 | shasum -a 256